Οι Άγγελοί Μου

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες γυναίκες ανοίγονται. Απομυθοποιούν την γονιμότητα, τον αγώνα τους για την απόκτηση παιδιού. Τσαλακώνουν την εικόνα που τους έχουν φορέσει μιλώντας για τις αποβολές, τις προσπάθειες εξωσωματικής, σπάνε τα στεγανά που έχει δημιουργήσει η κοινωνία. Στεγανά που βέβαια ανήκουν σε εκείνα που μας έμαθαν.

Χαίρομαι για αυτό. Ανήκω σε μια κατηγορία γυναικών που δεν βίωσα τέτοια ταμπού. Μεγάλο ρόλο έπαιξε το πως με μεγάλωσε η μαμά μου, αλλά και η φύση του χαρακτήρα μου.

Έχω μιλήσει ανοιχτά για την ιδιαιτερότητα της μεγάλης μου κόρης. Πρέπει να σου πω πως το ξεγύμνωμα που αισθάνεσαι μιλώντας για κάτι τόσο προσωπικό, έχει από μόνο του μεγάλο βαθμό δυσκολίας. Όμως στο τέλος της ημέρας, το αίσθημα που νοιώθεις, αξίζει αυτό το άνοιγμα της ψυχής σου.

Εξάλλου ένας λόγος που οι γυναίκες τολμάμε να μιλήσουμε ανοιχτά για τόσο προσωπικά μας βιώματα, είναι τις περισσότερες φορές για να πάρουν δύναμη και κουράγιο, άλλες γυναίκες.

Και αυτό το βρίσκω πραγματικά σπουδαίο.

Θα σου διηγηθώ την δική μου προσωπική ιστορία, το πως εγώ βίωσα κάποια γεγονότα, αλλά και πως αντιμετωπίστηκα σε αυτά τα δεδομένα.

Κάποτε οι άνθρωποι πίστευαν πως οι γονείς ενός παιδιού με νοητική στέρηση, είναι χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Ευτυχώς στις μέρες μας αυτό έχει εξαλειφθεί, θέλω να πιστεύω τουλάχιστον.

Μου έχει συμβεί να με αντιμετωπίσουν σαν έναν κατώτερο άνθρωπο. Νοητικά μιλώ. Μου έχει συμβεί να μου αναλύουν κάτι τόσο επίμονα, νομίζοντας πως εγώ έχω νοητική στέρηση. Μου έχει συμβεί να διακρίνω βλέμματα λύπησης και συμπόνιας. Μου έχει συμβεί να ακούσω ψιθυρίσματα πίσω από την πλάτη μου.

Πάντα αντιδρούσα και αντιδρώ με απάθεια. Το μόνο που έκανα και συνεχίζω να κάνω, είναι να ρίχνω ένα βλέμμα καταπάνω τους. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό έχω να σου πω.

Διαβάζω γυναίκες που μοιράζονται δημόσια μια αποβολή ενός μωρού που έζησαν. Για όλες ήταν μια άκρως τραυματική και επώδυνη ψυχικά εμπειρία. Σε άλλες λειτούργησε και ως φόβος μιας επόμενης προσπάθειας. Τα καταλαβαίνω όλα. Τα νοιώθω όλα.

Έχω περάσει από όλα. Για την ακρίβεια έχω βιώσει πολλές τραυματικές εμπειρίες. Σήμερα απορώ που βρήκα την δύναμη να τις αντέξω.

Κάποιες φορές σκέφτομαι πως ίσως γεννήθηκα να αντέχω. Έτσι γεννήθηκα. Γιατί έτσι ήταν γραμμένο να ζήσω κάποια γεγονότα, οπότε γεννήθηκα με αντοχή, ώστε να καταφέρω να τα βγάλω πέρα.

Αν και μεγάλωσα με πολλά παιδιά τριγύρω μου, πολλά από αυτά τα έντυνα, τα ταίζα, τα έπλενα, μεγαλώνοντας δεν ήμουν τόσο των παιδιών. Των δικών μου παιδιών εννοώ

Μετά τον γάμο μου η πρώτη μου εγκυμοσύνη ήρθε πολύ γρήγορα. Είχα σαφή όριο στον εαυτό μου, να μην παντρευτώ με κανέναν έγκυος. Ήθελα να είμαι ανεπηρέαστη και απόλυτη στην απόφαση ενός γάμου. Δίχως να είμαι αναγκασμένη με το ενδεχόμενο μιας εγκυμοσύνης.

Λίγους μήνες μετά έμεινα έγκυος. Δεν ήμουν χαρούμενη, ήμουν βαριά, αισθανόμουν περίεργα.

Παρόλα αυτά έριχνα τις ματιές μου για το παιδικό δωμάτιο, έκανα τέλος πάντων τα δικά μου όνειρα.

Ήταν μια ήσυχη εγκυμοσύνη. Όλα κυλούσαν ήρεμα. Τα υπερηχογραφήματα μου, οι εξετάσεις μου, όλα.

Πεντέμισι μηνών έκανα τις προβλεπόμενες εξετάσεις. Είχαμε μεγάλη ανυπομονησία γιατί θα βλέπαμε και το φύλο του μωρού. Είχα πάρει και την μαμά μου μαζί, την είχαμε αφήσει σε ένα καφέ, όπου πάντα μετά τον γιατρό έκανα στάση για να πιώ καφέ και να φάω κάτι.

Εκείνη η ημέρα ήταν από τις χειρότερες της ζωής μου. Μπήκα με χαρά και βγήκα ερείπιο.

Το μωρό μου είχε μισή καρδιά. Άκουγα να μου μιλάει ο γιατρός και δεν εννοούσα να καταλάβω τι μου λέει. Από ένα σημείο και μετά γιατί περάσαμε πολύ ώρα μέσα στο ιατρείο, είχα μουδιάσει, είχα βυθιστεί στον κόσμο μου. Ήμουν ολόκληρη τυλιγμένη με ένα πέπλο απέραντης θλίψης. Μια θλίψη που όμοιά της δεν έχω ξαναζήσει μέχρι σήμερα. Ήταν ένα μεγάλο σοκ.

Το μωρό μου εάν συνέχιζα την εγκυμοσύνη, θα ήταν νεκρό ελάχιστα λεπτά αφότου γεννιόταν. Δεν έπαιρνε καμία επέμβαση, δεν υπήρχε τίποτα που να μπορούσε να αλλάξει αυτό το γεγονός.

Κλήθηκα να αποφασίσω σε ελάχιστο χρόνο μιας και η εγκυμοσύνη ήταν προχωρημένη, εάν θα επέλεγα να γεννήσω το μωρό μου και να το χάσω σε λίγα λεπτά, ή να διακόψω πάραυτα την εγκυμοσύνη μου.

Το μόνο που θυμάμαι μετά είναι την συνάντηση στο καφέ με την μαμά μου.

Αυτό που είδα στα μάτια της όταν μας είδε, δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Και εγώ και ο άντρας μου ήμασταν τραγικά.

Την επομένη κιόλας μέρα έπρεπε να απαντήσω. Σκέφθηκα να συνεχίσω την εγκυμοσύνη μου. Σκεφτόμουν αν μπορούσα να αντέξω να συνεχίσω. Να συνεχίσω να ζω τους επόμενους μήνες μέχρι να έρθει η ώρα να γεννήσω. Σκεφτόμουν αν θα με άφηναν να το δω έστω για λίγο. Σκεφτόμουν αν θα αντέξω…

Η μαμά μου αυτός ο υπέροχος άνθρωπος που δεν άφηνε με τίποτα αν περνούσε από το χέρι της να υποφέρουν τα παιδιά της, σχεδόν με διέταξε θα τολμήσω να πω, να διακόψω αυτή την εγκυμοσύνη.

Δεν θα σε αφήσω να γεννήσεις ένα παιδί που δεν θα προλάβεις να δεις. Δεν θα σε αφήσω να ζήσεις τους πόνους μια γέννας δίχως να κρατήσεις στην αγκαλιά σου το παιδί σου. Είναι πολύ επικίνδυνο για την ψυχική σου υγεία και εγώ δεν θα σε αφήσω να ζήσεις κάτι τέτοιο.

Φυσικά είχε δίκιο και το γνώριζα, απλά δεν μπορούσα να δω καθαρά εκείνες τις στιγμές. Ειλικρινά δεν έχω μνήμες από αυτή την διαδικασία. Η μόνη μου μνήμη, είναι την ώρα του χειρουργείου γιατί η καισαρική ήταν μονόδρομος για εμένα, να μπαίνω στην αίθουσα του χειρουργείου, να κλαίω και να εύχομαι να πεθάνω εκείνη την στιγμή.

Οι επόμενες ημέρες ήταν πρωτόγνωρες και εξίσου αφόρητες. Αργότερα έμαθα πως ήταν κορίτσι και ήταν ανοιχτόχρωμη. Οι μόνοι που το είδαν ήταν ο άντρας μου και η μαμά μου. Έβλεπα το δωμάτιο που θα έκανα παιδικό δωμάτιο και σπάραζα στο κλάμα. Στην αρχή δεν έβγαινα από το σπίτι μου. Με πίεζαν οι δικοί μου να βγω, αλλά το απέφευγα. Ξέρεις γιατί;

Ντρεπόμουν. Ντρεπόμουν να δω τους γείτονες, ντρεπόμουν να πάω όπου με είχαν δει έγκυο. Ντρεπόμουν να πω ότι έχασα το μωρό μου. Ήταν όλα μέσα στο μυαλό μου. Εγώ αισθανόμουν αυτή την λύπηση για εμένα και έτσι πίστευα πως θα με κοιτούν όλοι οι άλλοι.

Έκανα μήνες να μπω σε μαγαζί. Πήγαινα μόνο μέχρι το σπίτι της μαμάς μου. Στην γειτονιά που κατέβαινα να μπω στο αμάξι οι γειτόνισσες μου με αγκάλιασαν με μεγάλη στοργή και αυτό θα το θυμάμαι πάντα. Η κουνιάδα μου επειδή είχα εκφράσει την επιθυμία να είναι αγόρι, μου είπε πως ο Θεός με τιμώρησε για αυτό έπαθα αυτό που μου συνέβη. Μια μέρα μετά από καιρό πήγα στο σούπερ μάρκετ που συνήθιζα να πηγαίνω, θυμάμαι μπήκα μέσα αμήχανη γιατί γνωριζόμασταν με όλα τα άτομα που εργάζονταν εκεί. Μου έκανε εντύπωση πως καμία τους δεν με ρώτησε τίποτα. Ούτε αν γέννησα, ούτε αν έκανα αγόρι, κορίτσι, τίποτα κουβέντα. Πήγα στο σπίτι της μάνας μου μετά και της το είπα εντυπωσιασμένη αλλά και περίεργη. Μήνες μετά έμαθα πως είχε πάει να ψωνίσει η μαμά μου και τους είπε τι συνέβη. Προσέξτε τι θα της πείτε, τους είπε. Είναι χάλια η Τίνα.

Πέρασα οκτώ μήνες νομίζω πενθώντας. Περίμενα να περάσει ο καιρός ώστε να μπορώ να ξαναμείνω έγκυος.

Η δεύτερη εγκυμοσύνη ήρθε αμέσως μόλις μου έδωσε ο γιατρός το πράσινο φως, ώστε να προχωρήσω. Ο άντρας μου ήταν κάθετα αρνητικός. Φοβόταν πολύ. Εγώ πάλι όχι.

Ήμουν και πάλι έγκυος. Δεν μπορώ να πω ότι ένοιωθα φόβο, αλλά πίσω πίσω στο κέντρο του μυαλού ερχόταν κάποια ανασφάλεια. Πάλι τα υπέρηχα καλά, όλες οι εξετάσεις, πέρασα και τον σκόπελο του πέμπτου μήνα και επιτέλους γέννησα ένα κοριτσάκι και πάλι.

Υπήρχαν κάποια ανησυχητικά σημάδια στην εξέλιξη του μωρού, που όμως δεν είχα την εμπειρία ώστε να τα αναγνωρίσω. Η μαμά μου όμως τα έβλεπε και με πολύ έντεχνο τρόπο με παρότρυνε να κάνουμε κάποιες πιο εξειδικευμένες εξετάσεις. Για παράδειγμα ενώ το μωρό είχε φτάσει κοντά στον χρόνο δεν μπουσούλαγε, δεν μπορούσε καν να σταθεί όρθιο ακόμη κι αν πιανόταν από κάπου. Είχε επίσης γενικά μια άρνηση, δυσκολία να σταθεί όρθια ακόμη και σε καθιστή θέση. Ήταν διαρκώς ξαπλωμένη. Η μαμά μου προσπαθούσε μέσα από την εμπειρία της να μου δώσει να καταλάβω χωρίς να με φοβίσει, κάποια βήματα που έχει η εξέλιξη ενός μωρού. Το καλό ήταν πως εκτός ότι της είχα απόλυτη εμπιστοσύνη ήμουν και ανοιχτή σε οτιδήποτε αφορούσε κάτι καλό, κάτι σωστό.

Πράγματι έψαξα βρήκα, με σύστησαν και έφτασα στο Χωρέμειο. Το Χωρέμειο είναι ένα ερευνητικό κέντρο Ιατρικής Γενετικής μέσα στον προαύλιο χώρο του Παίδων το οποίο έχει κορυφαίους γιατρούς ανάμεσά τους Βιολόγους, Φυσιογνωμιστές και φυσικά εξαίρετους επιστήμονες στα εργαστήριά του.

Εξέταση στη εξέταση αφού φυσικά έγινε εισαγωγή γιατί απαιτούνταν πολύ εξειδικευμένες εργαστηριακές αναλύσεις, βγήκε το αποτέλεσμα.

Χρωμοσωμιακή διαταραχή. Κινέζικα μου μίλαγαν, ελληνικά μου μίλαγαν ήταν ένα και το αυτό.

Έκανα επανειλημμένα ραντεβού, ώστε να κατανοήσω τι σημαίνει όλο αυτό.

Έτσι έμαθα για όλες τις χρωμοσωμιακές ανωμαλίες, τους καρυότυπους, τι ακριβώς συμβαίνει αυτή την μαγική στιγμή της σύλληψης και φυσικά τι προβλέπεται σε κάθε περίπτωση με βάση τα ιατρικά δεδομένα.

Η περίπτωση της Ζωρζέττας ήταν μια σπάνια χρωμοσωμιακή διαταραχή και η εμπειρία τους σε σχέση με αυτή ήταν λιτή και δεν άφηνε περιθώρια ούτε λάθους, ούτε θαύματος. Η παγκόσμια βιβλιογραφία παραθέτει κάποιες βασικές πληροφορίες, αλλά η θεωρία από την πράξη ποικίλουν.

Εκείνη την ημέρα που πήρα την τελική διάγνωση βγαίνοντας έκατσα κάτω σε ένα πολύ χαμηλό πεζοδρόμιο και έκλαιγα. Η μαμά μου προσπαθούσε κι εκείνη από τη μία να μου δώσει κουράγιο και από την άλλη να κατανοήσει κάτι τόσο ξένο, τόσο άγνωστο.

Κανείς δεν με προετοίμασε για το τι θα ακολουθούσε. Κάθε παιδί μου είπαν αντιδρά διαφορετικά. Θέλει κόπο, αγώνα, επιμονή, δύναμη, αντοχή, πίστη και αγάπη. Για την ακρίβεια επί λέξη αυτή η υπέροχη επιστήμονας που μου έκανε όλη την ανάλυση και την πιθανή πορεία, που μπορεί να είχε αυτό το παιδί μου είπε: Ετοιμάσου για έναν μακρύ αγώνα. Αν το παιδί σου το αφήσεις στην μοίρα του, θα σε αφήσει και αυτό. Όσο του δίνεις, του μαθαίνεις, του δίνεις μια ελπίδα να μάθει κάτι. Ότι μάθει, ότι κερδίσει, θα είναι υπέρ του και υπέρ σου.

Μου τόνισε επίσης πως κάθε μου επόμενη εγκυμοσύνη θα περνάει από συγκεκριμένη εξέταση σε συγκεκριμένη εβδομάδα.

Έτσι ξεκίνησε ένας αγώνας δρόμου, δίχως κανένας να σου πει αν υπάρχει το τέλος της διαδρομής, ή έστω που είναι αυτό.

Σήμερα είκοσι χρόνια μετά θα σου πω πως αυτό το μωρό, παραμένει ακόμη μωρό. Εννοείται πως δεν θα είναι ποτέ αυτόνομη, εννοείται πως δεν θα βγει ποτέ ραντεβού, δεν θα δουλέψει, δεν θα παντρευτεί, δεν θα κάνει παιδιά, δεν θα γράφει, δεν θα διαβάζει, δεν θα έχει λόγο. Ζει σε ένα δικό της υπέροχο κόσμο με ανθρώπους που την λατρεύουν. Είναι πανέξυπνη και είναι και πολύ όμορφη σαν τη μαμά της!

Μετά το πρώτο σοκ και ύστερα από μια μεγάλη περίοδο που κυριολεκτικά έπεσα πάνω της, περίπου ενάμιση χρόνο μετά, έμεινα έγκυος και πάλι.

Όλο το περιβάλλον μου ήταν κάθετα αρνητικό και απόλυτα φοβισμένο.

Όλοι εκτός από εμένα.

Εγώ σε κάθε μου εγκυμοσύνη, έκανα τα δικά μου όνειρα μικρά ή μεγάλα, τις δικές μου προσευχές και άκουγα μόνο εμένα, το σώμα μου, την καρδιά μου.

Οι απλές εξετάσεις έδειχναν ότι και τις προηγούμενες φορές, όλα καλά, όλα φυσιολογικά.

Εδώ δεν πρόλαβα να κάνω καμία κίνηση. Ένα πρωί που σηκώθηκα σαν να είδα την κοιλιά μου πιο ξεφούσκωτη. Παρατηρούσα πάντα το σώμα μου και διέκρινα όλες του τις αλλαγές. Φυσικά δεν είπα τίποτα σε κανέναν. Αυτός ο δρόμος που είχα πάρει ήταν καθαρά προσωπικός. Κάποια στιγμή θα πρέπει να μιλήσουμε για την συζυγική συναισθηματική κάλυψη, αλλά όχι τώρα. Ίσως σε κάποιο άλλο κεφάλαιο της Ιστορίας.

Έτσι λοιπόν πήγα μόνη μου και έκανα υπερηχογράφημα. Το παιδί ήταν νεκρό. Το ίδιο απόγευμα είχα ραντεβού με τον γυναικολόγο μου, κανονισμένο. Θυμάμαι πήγα με την αδερφή μου, δεν ήθελα να έχω την μαμά μου μαζί. Ίσως γιατί ήμουν πολύ θυμωμένη, με μένα.

Στο ένα χέρι κρατούσα τον φάκελο με τις εξετάσεις μου. Εκείνες τις τέλειες. Στο άλλο μου χέρι κρατούσα τον φάκελο με το υπερηχογράφημα. Μπαίνω μέσα δίνω τις εξετάσεις στον γιατρό, τις κοιτά με προσοχή και μου λέει: Μπράβο Χριστινούκο μου, έτσι με έλεγε, όλα τέλεια! Συνεχίζουμε κανονικά!

Και αυτό εδώ τι είναι, τον ρωτάω πετώντας του τον άλλο φάκελο. Φυσικά ο γιατρός έπαθε πλάκα. Δεν του είχε ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο. Μην τα πολυλογώ η διακοπή της κύησης ήταν η επόμενη κίνηση. Έτσι βίωσα την πρώτη μου αποβολή.

Όλοι είχαν πέσει επάνω μου. Να με αποτρέψουν από μια νέα εγκυμοσύνη. Από μια νέα επίπονη διαδικασία. Από μια νέα απογοήτευση.

Είχα κλείσει τα αυτιά μου, είχα κλείσει τα μάτια μου και έβλεπα μόνο την πορεία της Ζωρζέττας που ανάμεσα σε όλα αυτά, συνεχίζαμε κανονικά μια σωρεία θεραπειών, σε καθημερινή βάση.

Όμως εγώ ήθελα να ακούσω την λέξη μαμά. Ήθελα να τρέξει το παιδί μου στην αγκαλιά μου. Ήθελα μια φυσιολογική σχέση ανάμεσα σε μια μάνα και ένα παιδί. Το να μεγαλώνεις ένα παιδί με ιδιαιτερότητα σε κάνει να μάθεις κάποια πράγματα από την αρχή. Άλλα πράγματα, πρέπει να μάθεις να βλέπεις πίσω από την εικόνα που σου δείχνει. Πρέπει να μάθεις να διαβάζεις αυτά που δεν μπορεί να σου πει. Πρέπει να μάθεις να νοιώθεις τι νοιώθει, για να μπορείς να το βοηθήσεις.

Πρέπει να μάθεις να ζεις μια διαφορετική κανονικότητα, που δεν στην μαθαίνει κανείς, παρά μόνο το ένστικτο και η αγάπη σου.

Με μεγάλη δυσκολία τους ανακοίνωσα μετά από λίγο καιρό την τέταρτη κατά σειρά εγκυμοσύνη μου. Ο άντρας μου ήταν πλέον έξαλλος. Η μαμά μου έλεγε τα δικά της. Γενικά δεν ήταν κανένας ενθουσιασμένος. Για την ακρίβεια αναθεμάτιζαν και την ευκολία με την οποία έμενα έγκυος.

Πραγματικά δεν ξέρω που έβρισκα την αντοχή, είχα πλέον μάθει τόσο καλά το τι έπρεπε να κάνω που λειτουργούσα αυτόματα θα έλεγα. Σαφώς τις νύχτες με έπαιρναν τα κλάματα, είχα τα παράπονά μου για τον Θεό, την τύχη μου, γενικά όλο αυτό το χρονικό διάστημα παρουσίαζα διάφορα ξεσπάσματα. Είχα χάσει την διάθεσή μου, είχα αφήσει τον εαυτό μου, την εμφάνισή μου. Το σώμα μου δεν είχε προλάβει να ξεκουραστεί και να επανέλθει από την μία εγκυμοσύνη πίσω από την άλλη. Και επίσης είχα πολύ βαρύ πρόγραμμα με την Ζωρζέττα. Μεγάλωνε και όσο μεγάλωνε, οι δυσκολίες άλλαζαν μορφή. Είχα κλείσει τον φιλικό μου κύκλο σε ελάχιστους ανθρώπους και γενικά η προσοχή μου ήταν στραμμένη στην Ζέττα.

Ο γυναικολόγος μου στην τέταρτη εγκυμοσύνη μου δήλωσε πως δεν μπορεί να με αναλάβει, γιατί ήμουν δύσκολη περίπτωση. Δεν τον παρεξήγησα διόλου. Αντίθετα καταλάβαινα πως του έλαχε μια ιδιαίτερη περίπτωση. Μάλιστα με παρότρυνε και αυτός να μην προσπαθήσω ξανά.

Εγώ ακολούθησα τον δρόμο που μου είχαν μάθει στο Χωρέμειο. Έτσι αφού μέχρι εκείνη την στιγμή, όλα φαινομενικά πάντα εξελίσσονταν φυσιολογικά, έφθασε η πολυπόθητη εβδομάδα για την εξέταση που έπρεπε να κάνω.

Το πιο οδυνηρό κομμάτι αυτών των εξετάσεων, ίσως και το χειρότερο για εμένα ήταν αυτό της αναμονής της απάντησης. Είναι μια χρονοβόρα διαδικασία που υποχρεωτικά θα διαβείς.

Δυστυχώς τα νέα δεν ήταν καλά. Είχα αναπτύξει μια προσωπική σχέση με το προσωπικό του εργαστηρίου που παράτυπα με ενημέρωναν από το τηλέφωνο. Αυτό για εμένα ήταν μεγάλο δώρο. Το εκτιμώ και τις ευχαριστώ πάντα για αυτό. Έτσι λοιπόν για ακόμη μια φορά ο δρόμος του νοσοκομείου ήταν ο ίδιος. Το συναισθηματικό βάρος όλων αυτών των αποτυχημένων κυήσεων το διαχειριζόμουν πολύ περίπλοκα και συνάμα πολύ απλοποιημένα. Είχα βρει τον δικό μου κώδικα ώστε να μπορώ να διαχωρίζω το συναίσθημά μου κάθε φορά από το ίδιο το γεγονός. Σαν να ήταν δύο άνθρωποι μέσα μου, που στο αποτέλεσμα γίνονταν ένα.

Μέσα μου είπα πως αυτή ήταν η τελευταία φορά, που άφησα τον εαυτό μου μόνο του στο θέμα της εγκυμοσύνης. Είχα αφήσει ένα ανοιχτό παράθυρο που ποτέ δεν χρησιμοποίησα. Έτσι τώρα αν προχωρούσα σκεφτόμουν, θα το έκανα με την βοήθεια της Ιατρικής και όχι μόνη μου.

Έδωσα έναν μεγάλο αγώνα προκειμένου να πείσω τον άντρα μου. Ήταν κάθετα πλέον αρνητικός στο ενδεχόμενο μιας ακόμη εγκυμοσύνης. Όμως εγώ πριν πω τέλος, όφειλα να έχω εξαντλήσει ότι όπλα διέθετα.

Εγώ μπορούσα να καταλάβω τον φόβο του. Μπορούσα να καταλάβω την αγωνία των δικών μου. Καταλάβαινα και κατανοούσα απόλυτα και τις αντιρρήσεις τους που έβρισκα λογικές, αλλά και την βαθύτερη φοβία τους για τον ψυχισμό μου.

Από την άλλη όμως, εγώ και μόνο εγώ γνώριζα τι αντέχω και τι όχι. Τι με λυγίζει και τι όχι. Πάντα η απόφαση για όλο αυτό το θέμα από την αρχή θα έλεγα ήταν επάνω μου. Εγωιστικό ίσως πεις, μπορεί. Αν και εγώ ποτέ δεν το είδα έτσι.

Η μητρότητα για μια γυναίκα σύμφωνα με την άποψή μου ανήκει στην γυναίκα. Αν η γυναίκα είναι αποφασισμένη τίποτα και κανένας δεν την σταματά, εκτός μόνο από τον Θεό και τις αποφάσεις του.

Κίνησα λυτούς και δεμένους και επιτέλους έπεισα τον άντρα μου, να δοκιμαστούμε στον ύψιστο βοηθό, την εξωσωματική γονιμοποίηση.

Αφού πέρασα όλα τα τεστ αντοχής από τους δικούς μου και πάλι σχετικά με το πόσο επώδυνη είναι μια εξωσωματική, βρήκα τον κορυφαίο. Μέχρι τώρα όσοι γιατροί βρέθηκαν στο διάβα μου, ήταν οι καλύτεροι στο είδος τους. Δεν θα άλλαζα ομάδα τώρα. Τώρα ειδικά που θα έπαιρνα το μεγαλύτερο ρίσκο.

Ο γυναικολόγος μου με είχε εγκαταλείψει. Βρήκα άλλον. Του εξήγησα πως έχουν τα πράγματα και ανέλαβε εμένα και το ρίσκο μου.

Μου ταίριαξε από την πρώτη στιγμή.

Αυτή την φορά για πρώτη φορά, επέλεξα να το ζήσω μόνη μου. Δεν πήρα κανέναν μαζί μου. Παρά τις αντιρρήσεις όλων.

Άλλωστε πήγαινα για μια πρώτη κουβέντα και ενημέρωση για την ορθή διαδικασία μιας εξωσωματικής.

Ανέλυσα όλο το ιστορικό μου σε τρεις διαφορετικούς σε ειδικότητα γιατρούς, προτού φτάσω στον επικεφαλή της ομάδας αυτής.

Ήμουν αποφασισμένη να προχωρήσω. Αφού εξαντλούσα όλα τα περιθώρια, τότε θα σταματούσα. Μου εξήγησαν τα πάντα. Για το τέλος ο γιατρός ήθελε να με εξετάσει. Είχα τις αντιρρήσεις μου, αλλά εκεί δεν με έπαιρνε να κάνω του κεφαλιού μου, οπότε και συναίνεσα.

Όση ώρα διαρκούσε η εξέταση, μου ανέλυε τι ακριβώς κάνει μια εξωσωματική. Που βοηθάει, τι προβλέπει, τα πάντα. Μου εξήγησε δε πως είναι η πλέον ενδεδειγμένη για μια περίπτωση σαν και την δική μου. Έχω δει να γίνονται θαύματα μου έλεγε με καμάρι.

Μέσα μου δεν ξέρω τι καταβάθος πίστευα, αλλά είχα αφεθεί στην τεράστια εμπειρία και γνώση του. Άλλωστε για εμένα αυτός ήταν η τελευταία μου ελπίδα.

Ξαφνικά σοβάρεψε απότομα. Έδειχνε προβληματισμένος. Ανησύχησα, άρχισα να σκέφτομαι τα πιο δυσοίωνα σενάρια. Σκεφτόμουν ότι πιο αρνητικό θα μπορούσα να σκεφτώ.

Τελειώνοντας ψέλλισα ένα, γιατρέ;

Σου μίλησα πιο πριν για θαύματα, μου είπε. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε εξωσωματική γονιμοποίηση, είσαι ήδη τριών μηνών έγκυος.

Πάγωσα, το μυαλό μου έτρεχε με χίλιες στροφές και το χειρότερο όλων, πως θα ανακοινώσω αυτή την νέα μου εγκυμοσύνη στους δικούς μου.

Του έλεγα διάφορα, τους φόβους μου, την αγωνία μου, το τι θα ξαναζούσα πάλι, όλες τις τεράστιες μέρες περιμένοντας μια απάντηση, που θα κατέληγε, του έλεγα τον καημό μου.

Με ξεπροβόδισε με την ευχή πως αυτή την φορά, όλα θα πάνε καλά.

Το δυσκολότερο σημείο ήταν όσο στην επιστροφή μου σκεφτόμουν πως θα τους το ανακοινώσω.

Ήταν η μοναδική μου φορά που δεν είχε γίνει αντιληπτή μια εγκυμοσύνη. Το επόμενο δύσκολο και μακράν το χειρότερο στάδιο, ήταν η αναμονή των απαντήσεων.

Ήταν καλοκαίρι και είμαι με την μαμά μου έξω από την εκκλησία που βαφτίστηκα. Θυμάμαι σαν τώρα την κουβέντα που κάναμε σχετικά με αυτό. Μας πιάνει φανάρι. Γυρίζω και της λέω, σκέφτομαι να τηλεφωνήσω, μήπως και έχουν κάποιο αποτέλεσμα να μου πουν. Από μέσα μου μετρούσα τις ημέρες. Η μαμά μου με κοίταζε. Θα πάρω της λέω, αποφασισμένα. Ανάβω αλάρμ και κάνω βιαστικά δεξιά.

Κυρία Καζανιάτορα τι κάνετε;

Έχω αγωνία; ρωτάω χαμογελώντας προσπαθώντας να μετριάσω την αγωνία μου.

Είναι εκατό τοις εκατό καθαρά.

Κοιτάζω γύρω μου μη μπορώντας να πιστέψω όσα ακούω.

Μου επαναλαμβάνεις πάλι;

Χαμογελάει την ακούω, είναι εκατό τοις εκατό καθαρά, όλα τα χρωμοσώματα.

Σκύβω και φιλάω την μαμά μου. Φωνάζω σχεδόν. Ναι το πανηγύρισα, με όλη μου την δύναμη.

Κάνω αναστροφή και πηγαίνω για την εκκλησία που βαφτίστηκα να ανάψω ένα κερί στην Παναγία, σε όλους τους Αγίους, σε όλους τους Αγγέλους που ήταν δίπλα μου.

Γέννησα ένα κατάξανθο κοριτσάκι. Σημειωτέων όλα μου τα μωρά ήταν κορίτσια.

Την βάφτισα Μαρία, το όνομα της; Παναγίας.

Σήμερα είναι 13 ετών. Είναι ένα υπέροχο, μοναδικό πλάσμα που ήρθε σε αυτή την ζωή για να μου φέρει ισορροπία, γαλήνη στην ψυχή μου, μητρική ολοκλήρωση.

Η Μαρία είναι το θαύμα της ζωής μου. Ένα ολοζώντανο θαύμα για εμένα. Το δώρο του Θεού για την αντοχή μου, για τον πόνο μου, για την επιμονή μου, για την πίστη μου στο όνειρο.

Αυτή είναι η δική μου εμπειρία στο μαγευτικό ταξίδι της μητρότητας.

Ένα ταξίδι με ανατροπές, με χαρές, με λύπες, με προσμονή, με απώλειες, με ανταμοιβή.

Ένα ταξίδι που αν με ρωτούσες αν θα άλλαζα κάτι, θα σου έλεγα όχι. Όχι και πάλι όχι.

Αναπολώ όλα τα μωρά μου συχνά, και μέσα μου νοιώθω γαλήνη, γιατί πάλεψα για όλα μέχρι τέλους. Από την αρχή μέχρι το τέλος ήμουν εκεί, παρούσα. Δεν λιγοψύχησα, δεν φοβήθηκα,

δεν παραιτήθηκα, δεν λύγισα.

Όλα αυτά και άλλα πολλά πολλά άλλα, με έκαναν αυτή που είμαι σήμερα. Φροντίζω τον εαυτό μου για να μπορώ να είμαι ικανή να φροντίζω την Ζωρζέττα, Διδάσκω στην Μαρία τι σημαίνει ζωή. Της μαθαίνω να επιμένει, να ονειρεύεται, να παλεύει, να έχει σαν κανόνα πως θα πέφτει κάτω πολλές φορές στην ζωή της, αλλά σαν χρέος της άλλες τόσες να σηκώνεται και να προχωρά με το κεφάλι ψηλά.

Σε έναν κόσμο όμορφο, με οδηγό την πίστη, την αγάπη και την ελπίδα.

Ξέρεις η δύναμη που πολλές φορές αναζητάμε, είναι μέσα μας. Να θυμάσαι πως ότι κι αν αποφασίσεις για την ζωή σου, το καλό σου το ξέρεις εσύ και μόνο εσύ.

Ακόμη κι αν όλοι σου λένε όχι, εσύ να ακολουθήσεις εκείνο που σου λέει η καρδιά σου.

Κι αν πέσεις κι αν αποτύχεις και μια και δύο και τρεις, αν εσύ θελήσεις να συνεχίσεις, μπορείς.

Εγώ πιστεύω σε εσένα!