Μια παράσταση για να φθάσει στην πρεμιέρα της, να αποθεωθεί από το κοινό που θα την παρακολουθήσει μέχρι και το ρίξιμο της αυλαίας, κάνει μια τεράστια και επίπονη διαδρομή.

Μικρές στάσεις χαράς, διασκέδασης και ανέμελης επαφής μεταξύ των συντελεστών και ύστερα πάλι στην σοβαρότητα που απαιτεί ο κάθε ρόλος.

Να σταθείς στην σκηνή, να μάθεις τα λόγια σου, να αυτοσχεδιάσεις όταν πέσει λευκό σεντόνι στην σκέψη σου

Να είσαι σε εγρήγορση, να καλύψεις τον άλλον στην περίπτωση που χρειαστεί

Σκηνικά να σου ντύσουν την ιστορία. Έπιπλα, κουρτίνες, μουσική, φώτα, προβολείς, που θα πέσουν, τι θα αναδείξουν, τι θα τονίσουν, τι θα κρύψουν…

Ένας ολόκληρος μηχανισμός είναι στημένος και δουλεύει για αυτήν τη παράσταση.

Θα επενδύσεις χρόνο, συναίσθημα, θα δημιουργήσεις δεσμούς, θα διαφωνήσεις, θα συμμαχήσεις, θα έρθει στιγμή που θα κουραστείς, θα σε καταβάλει το άγχος, η αγωνία

Στην τσίτα, στα γκάζια, στην πρόβα, στα γυρίσματα, στην πρώτη επίσημη, στην τσίτα σε κάθε μέρα σαν είναι η πρώτη που παίζεις

Κι ύστερα από τόσα που έδωσες, τόσα που επένδυσες και στράγγιξες, αυλαία!

Βαθιά υπόκλιση, σεβασμός στην τέχνη που επέλεξες και φινάλε.

Το έργο ρίχνει αυλαία.

Η βαριά βελούδινη κουρτίνα πέφτει, σιγά σιγά

Βασανιστικά σιγά

Το κοινό σε αποθεώνει από κάτω και εσύ, πίσω…

Αποκαμωμένος. Ανάμεικτα συναισθήματα πάλι να σε κατακλύζουν

Λύπη που τελείωσε, ή χαρά;

Πίκρα για το τέλος, ή προσμονή για το νέο τόλμημα;

Ξέρεις τι σκέφτομαι;

Πως όλα είναι Τέχνη

Η ίδια η ζωή είναι τέχνη

Όλα μοιάζουν σα μια θεατρική παράσταση

Βρίσκουμε το έργο, διαλέγουμε τους συμπρωταγωνιστές μας, τα κοστούμια, τα σκηνικά μας

Επενδύουμε

Δίνουμε όλο μας το είναι

Κυριευόμαστε από πλήθος συναισθημάτων, μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε, να συνεργαζόμαστε

Πανηγυρίζουμε τις νίκες και υποφέρουμε στην κάθε ήττα

Και όταν ο χρόνος κάνει τον δικό του κύκλο και ότι δώσαμε και ότι πήραμε ολοκληρωθεί, το έργο μας ρίχνει την αυλαία του

Μένοντας μόνοι με τα όσα βιώσαμε εκεί πάνω, ο καθένας μας, στην δική του σκηνή

Από την οντισιόν για να πάρουμε τον ρόλο, μέχρι την τελευταία παράσταση

Από την πρώτη γνωριμία, μέχρι το τελευταίο αντίο

Φινάλε

The End

Game over

Αυτό που μένει στο για πάντα, είναι η ανάμνηση του!

Άλλοτε γλυκιά, άλλοτε πικρή, μα η ανάμνηση είναι πάντα ανάμνηση και όπως συνήθως συμβαίνει στη ζωή, ο χρόνος απαλύνει τις πληγές, ο χρόνος λειαίνει τις μυτερές γωνίες του κάθε τέλους, του κάθε αποχαιρετισμού

Για αυτό ξεχνάμε τα δύσκολα, για αυτό μας μένει μόνο η ανάμνηση, εκείνη που άλλοτε μας πονά και άλλοτε μας γλυκαίνει…

Διάλεξε να είσαι ο πρωταγωνιστής στο έργο σου

Ποτέ ο κομπάρσος

Ποτέ ο θεατής. Και ναι, να ξέρεις το εισιτήριο είναι πολύ ακριβό κάποιες φορές, ακόμη και για σένα τον ίδιο.