Θα ήμουν γύρω στα δώδεκα, δεκατρία όταν η μαμά μου αποφάσισε να ασχοληθεί με τα καλλυντικά. Τότε στην δεκαετία των 80 έπαιζε πολύ η ενασχόληση πολλών γυναικών ως συμπλήρωμα χρημάτων, σε αυτή την δουλειά. Δεν θυμάμαι πια πως ήρθε σε επαφή, αλλά θυμάμαι πολύ καλά πως κάθε Δευτέρα, υπήρχε συνάντηση όλων των στελεχών της εταιρείας στο κέντρο του Πειραιά, δίπλα από τον πύργο συγκεκριμένα.
Εκεί λοιπόν γνώρισα αρκετές κυρίες και μάλιστα, με δύο συγκεκριμένα η μαμά μου κράτησε επαφή για πολλά χρόνια αργότερα. Ουρά της καθώς σαν μικρότερο παιδί ήμουν, με έπαιρνε πάντα μαζί της, πολλές φορές και για καφέ στα σπίτια τους.
Η μια εξ αυτών έμενε σε ένα υπέροχο ρετιρέ στον Κορυδαλλό. Κάποια στιγμή χωρισμένη εκείνη, εξομολογήθηκε στην μαμά μου, πως αν και με διαζύγιο, εξακολουθούσαν να έχουν ερωτικές σχέσεις με τον πρώην άντρα της.
Θυμάμαι πως μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση, πως μια γυναίκα χωρίζει και επιλέγει να έχει ερωτικό σύντροφο των πρώην άντρα της.
Τις άκουγα να μιλάνε και να λέει πως με αυτόν τον άντρα, δεν κατάφερα να συνεννοηθώ ποτέ, ήμαστε η μέρα με την νύχτα, στο κρεβάτι όμως είναι ότι καλύτερο μπορεί να συμβεί σε μια γυναίκα και δεν τον αλλάζω με κανέναν.
Για την ηλικία που είχα τότε αυτό ήταν αφύσικο και ανεξήγητο, για το μικρό μυαλό και την ανύπαρκτη εμπειρία μου.
Σήμερα ώριμη γυναίκα πλέον με αρκετή θα έλεγα εμπειρία, αν την είχα τώρα μπροστά μου και πάλι, θα την καταλάβαινα απόλυτα.
Ξέρεις πια πως οι εισαγωγές μου στο θέμα που θα αναλύσω περνάνε μέσω Λαμίας, αλλά αυτό είναι και η ουσία των όσων γράφω. Τα βιώματα.
Έλα τώρα να μιλήσουμε για τους πρώην. Για τους πρώην που δεν έχουν μόνο αρνητικά, μόνο κουσούρια και ελαττώματα. Αλλά έχουν πολλά χαρίσματα, προτερήματα και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που τους κάνουν ακόμα και μετά από ένα διαζύγιο, θα έλεγα μοναδικούς.
Αρχικά να πω πως ένα διαζύγιο όσο βελούδινο και συναινετικό κι αν είναι, πάντα μέσα του ελοχεύει ένας θυμός, ένα παράπονο, μια ματαίωση. Κάποιος θα πονέσει περισσότερο, κάποιος θα το πάρει περισσότερο κατάκαρδα από τον άλλον.
Αυτά όμως με την πάροδο του χρόνου, όταν φυσικά μέσα σε αυτόν τον γάμο υπήρχαν δύο σοβαροί άνθρωποι, με μικρά ή μεγαλύτερα θα σου πω συναισθήματα, σεβασμό, κατανόηση, εξομαλύνονται.
Μετά τον πρώτο καιρό που όλα τα συναισθήματα κατακάθονται, οι ρόλοι χτίζονται σε νέα βάση, μπαίνουν σε ένα άλλο πλαίσιο, το οποίο θα δουλέψει στο μέλλον, μόνο εάν υπάρχουν αληθινά συναισθήματα και αγάπη.
Και μοιάζει τόσο οξύμωρο να μιλώ για αγάπη μετά από ένα διαζύγιο. ‘Όμως ξέρεις όλοι οι άνθρωποι δεν ξεκατινιαζόμαστε όταν χωρίζουμε. Κάποιοι είμαστε Σουηδικό μοντέλο, χωρίζουμε με τάκτ, με επίπεδο. Και αυτό θέλει δύο.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το θέμα. Στους δύο, στους πρώην δύο, που ακόμη και ως πρώην λειτουργούν σαν ομάδα.
Σήμερα λοιπόν ήρθε η ώρα να δικαιώσω τους πρώην μας. Όχι δεν θα σου πω πως αυτό ισχύει για όλους, γιατί φυσικά και δεν ισχύει. Εμένα με απασχολεί όμως και με αυτούς θα ασχοληθώ, αυτοί που το κέρδισαν, αυτοί που αν και προδομένοι, θυμωμένοι, απατημένοι, εξαπατημένοι, έμειναν δίπλα μας.
Ναι ναι έμειναν και απέδειξαν με την στάση τους πως η επιλογή μας να γίνουν οι σύζυγοι, οι πατεράδες των παιδιών μας, ε ρε φίλε δεν ήταν και τόσο λάθος, όσο ίσως νομίζαμε.
Μπορεί οι δρόμοι μας να χώρισαν, να άλλαξαν, αλλά όσο υπάρχουν συνδετικοί κρίκοι πάντα θα περπατάμε παράλληλα.
Θα χτίζουμε γέφυρες, θα ενώνουμε τις διαφορές, θα υπερνικάμε την απόσταση. Με ειλικρίνεια, με τόλμη, με γενναιότητα.
Μπορούν δύο πρώην να είναι φίλοι; Μπορούν θα σου απαντήσω. Μπορούν να είναι πολλά περισσότερα από όσα ήταν ζευγάρι. Μπορούν γιατί έχει αποενοχοποιηθεί κάθε μικρότητα που τους χώρισε. Κάθε εγωισμός και ζήλια. Μετά από ένα διαζύγιο δεν έχεις να χωρίσεις τίποτα, δεν διεκδικείς τίποτα. Μένουν καθαροί οι ρόλοι.
Δεν είναι μια διαδρομή εύκολη, αναίμακτη, μα τι στην ζωή μας είναι εύκολο; Τι δεν δεν έχει το δικό του τίμημα;
Μετράει όμως η ποιότητα των ανθρώπων, που μέσα στον γάμο αλλοιώνεται, φθείρεται και δημιουργούνται ρωγμές που αρκετοί τις κρύβουν, τις φοβούνται και προτιμούν σπασμένα στηρίγματα, μουχλιασμένα ντουβάρια.
Υπάρχουν όμως και οι άλλοι που βλέπουν κατάματα τις διαφορές, που δεν φοβούνται να σπάσουν τα ντουβάρια με τα σπασίματα. Που θα τα ξαναχτίσουν σε νέα βάση, πιο γερά, πιο υγιή, πιο αληθινά.
Οι πρώην μας που εν τέλει δεν είναι και τόσο πρώην, είναι οι πιο δικοί μας άνθρωποι. Είναι εκείνοι που μας ξέρουν από την καλή και από την ανάποδη. Εκείνοι που μας ενώνει μια οικειότητα γιατί γίναμε ένα και αυτό το ένα δεν αναιρείται με κανένα διαζύγιο.
Μαζί τους γινόμαστε πιο διαλλακτικοί, πιο ανεκτικοί, γιατί μαζί τους περάσαμε πολλές μπόρες και παραμείναμε μαζί.
Μιλάμε στο τηλέφωνο περισσότερο και από όταν ήμασταν ζευγάρι. Δεν μας αναγκάζει κανείς και τίποτα να έχουμε αυτή την επαφή, καμία σύμβαση και καμία συνθήκη. Είναι καθαρή δική μας επιλογή, με απόλυτη συναίσθηση και συνειδητότητα. Γινόμαστε ένα υπέροχο παράδειγμα για τα παιδιά μας. Αληθινό, καθόλου ουτοπικό, καθόλου φανταστικό. Σπάμε τα ανύπαρκτα ιδεώδη, γιατί οι όρκοι του για πάντα σε έναν γάμο που δεν τηρούνται, δεν είναι για πάντα.
Για πάντα ή καλύτερα πιο αληθινά, είναι το για όσο επιλέγουμε, το για όσο θέλουμε και μπορούμε. Και αυτό αρκετοί χωρισμένοι, το καταφέρνουν, το κερδίζουν. Και οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε.
Στους πρώην μας λοιπόν που μας ανέχονται ακόμη, που χρόνια μετά μας επιλέγουν ξανά και ξανά και ξανά.
Που μένουν δίπλα μας, που μεγαλώνουμε όμορφα υγιή και καλά παιδιά.
Που είναι σύζυγοι, φίλοι, εραστές, παρέα μας.
Που δίπλα τους μάθαμε εμάς, τα όρια μας, τα λάθη μας, τις αντοχές μας.
Που μας είδαν με άλλους συντρόφους και στάθηκαν επάξια δίπλα τους.
Που όταν οι άλλοι έφυγαν, εκείνοι είναι ακόμα εδώ.
Και θα είναι εδώ, μέχρι ο θάνατος να χωρίσει τον έναν από τον άλλον.
Και αυτό για εμένα, είναι το πιο όμορφο και αληθινό για πάντα μου!
