Τις τελευταίες ημέρες κάποιες φράσεις στερεότυπες τριβελίζουν το μυαλό μου. Η ανθρώπινη ζωή είναι ανώτερη όλων. Τα σπίτια ξαναγίνονται, η ζωή προχωράει μπροστά.
Όλα αυτά και άλλα παρόμοια είναι συνηθισμένες αντιδράσεις που συνάνθρωποι χρησιμοποιούν για να δώσουν κουράγιο, να ανοίξουν μια χαραμάδα ελπίδας, μια νέα προοπτική σε μια κατάσταση εν τέλει μη αναστρέψιμη.
Συνήθως δε τέτοιου τύπου φράσεις είναι ως επί το πλείστον ειπωμένες από ανθρώπους που βρίσκονται έξω από το πρόβλημα.
Τα γεγονότα όμως είναι πολυδιάστατα και αξίζει να σταθούμε σε σημεία που χρήζουν ιδιαίτερης σημασίας, για εμένα τουλάχιστον και τον τρόπο που εγώ βλέπω κάποια πράγματα.
Όλοι γίναμε μάρτυρες μιας ακόμη τεράστιας καταστροφής. Λέμε πως η ανθρώπινη ζωή έχει την μεγαλύτερη αξία.
Μα δεν έχει τεράστια αξία ο θάνατος εκατοντάδων χιλιάδων στρεμμάτων γης, δέντρων, μικροοργανισμών, ζώων; Ένα οικοσύστημα νεκρό. Η θέση τους δεν είναι διακοσμητική, δεν είναι για να χαζεύουμε την θέα. Όλα μέσα του έχουν ψυχή.
Λέμε εσύ να είσαι καλά, τα σπίτια ξαναγίνονται. Και ναι τα σπίτια θα ξαναχτιστούν, όχι όλα. Θα χτιστούν από εκείνους που ήδη έχουν ένα για να μείνουν και οικονομικά είναι στην ευχάριστη θέση να φτιάξουν ακόμη ένα.
Η πραγματικότητα όμως ξέρουμε πως είναι πολύ διαφορετική για τους πολλούς.
Στην πραγματικότητα μετά το τέλος της πύρινης καταστροφής, έχουν προστεθεί πολλοί ακόμη άνθρωποι σε μια μεγάλη λίστα ζωντανών νεκρών.
Μνήμες, αναμνήσεις, ενθύμια, αγαπημένα ή μη υλικά αγαθά, πράγματα μιας ολόκληρης ζωής καμμένα. Εικόνες ερειπίων εκεί ακριβώς που λίγες ώρες πριν όλα είχαν ζωή, την ζωή των ανθρώπων τους.
Καλή, κακή, εύκολη ή δύσκολη, πλούσια ή φτωχή, ήταν η ζωή τους. Ότι και όπως και να ήταν δεν έχει καμία σημασία. Ήταν η ζωή τους.
Σήμερα δεν είναι.
Ζωή δεν είναι μόνο να είσαι φυσικά γερός, να στέκεσαι στα πόδια σου, να περπατάς, να τρως.
Ζωή είναι όλες εκείνες οι μικρές παλιές φωτογραφίες των γονιών σου. Στιγμιότυπα από το πατρικό σου σπίτι, με τα αδέρφια, τους συγγενείς.
Ζωή είναι οι χαρούμενες φωτογραφίες του γάμου σου. Οι πρώτες φωτογραφίες που κατέγραφες από την γέννηση του παιδιού σου. Να εδώ σε αυτήν φαίνεται να σκάει το πρώτο του δοντάκι, στην άλλη είναι μέσα στην στράτα, εδώ μπουσουλάει και πολλά άλλα. Εικόνες από το παιδί σου, τα παιδιά σου, τα παιδιά των παιδιών σου.
Ζωή είναι όλα εκείνα τα μικροπράγματα που πήρες και έβαλες σε εκείνο το σπίτι. Μια κούπα από ένα μακρινό σου ταξίδι, μια αγαπημένη εικόνα της Παναγίας που στην έδωσε η γιαγιά σου, η οποία την είχε από την δική της γιαγιά.
Ζωή είναι όλες εκείνες οι άπειρες ώρες, που στέρησες από την ξεκούραση και την ανεμελιά σου, ώστε να σκάψεις και να φυτέψεις δέντρα και λουλούδια στον κήπο σου. Να χτίσεις, να μαστορέψεις, να βάψεις, να επιδιορθώσεις.
Ζωή είχαν όλα μέσα σε εκείνο το σπίτι που τώρα έγινε στάχτη.
Γιατί με το καμένο σπίτι, το καμένο αυτοκίνητο παρκαρισμένο στην αυλή, κάηκε η ζωή σου.
Είναι τυχερός, γλύτωσε, ζει.
Ζει;
Η επόμενη ημέρα οι επόμενοι μήνες, τα επόμενα χρόνια, θα είναι ένας καθημερινός αγώνας εξαφάνισης κάθε μαύρης στάχτης από τα αποκαΐδια, μέσα και γύρω από ότι έχει απομείνει.
Κάθε μικρό χωριό, κάθε γειτονιά αποτελείται από μια κοινότητα.
Όλοι αυτοί καλούνται σήμερα να αφήσουν, να θρηνήσουν, να ξεχάσουν, όποιο προηγούμενο γνώριζαν.
Ο κυρ Νίκος που το πρωί όταν ξύπναγε άνοιγε το παράθυρο της κουζίνας και χάζευε το βουνό όσο ετοίμαζε τον ελληνικό καφέ του, σήμερα αν έχει μείνει το παράθυρο, βλέπει τα καμένα δέντρα.
Κι αυτά αντί για στητά, καμαρωτά, πανύψηλα και καταπράσινα, αγέρωχα μέσα στον χρόνο και τους αέρηδες της φύσης σήμερα στέκουν μαραζωμένα, νεκρά, απανθρακωμένα.
Μια φωτιά που καίει ένα χωριό, έναν τόπο δεν είναι ένα δυσάρεστο γεγονός. Είναι το άγριο και ακαριαίο τέλος της ζωής όλων όσων ζουν εκεί.
Είναι το τέλος της ζωής που είχαν.
Εκεί στην μαυρίλα του δάσους θρηνούν οι πεταλούδες, τα πουλιά, οι σκαντζόχοιροι, οι χελώνες, οι αλεπούδες. Θρηνούν κότες, πρόβατα, γάτες, άλογα, σκυλιά δεμένα να φυλούν τα ντουβάρια.
Ποιος ζει εκεί;
Ο κύκλος της ζωής θα κάνει τον δικό του δρόμο. Με το δικό του χρονοδιάγραμμα, με τους δικούς του κανόνες.
Μέσα σε όλα τα χιλιάδες στρέμματα ζούσαν και χιλιάδες ψυχές. Ψυχές που ο άνθρωπος φέρει ευθύνη που δεν υπάρχουν πια. Που ακόμη κι αν κάποια επιστρέψουν από όσα επέζησαν, τίποτα δεν έχουν να βρουν εκεί.
Και ξέρεις αυτές οι ψυχές που ζούσαν, που γεννήθηκαν εκεί, ζούσαν πολύ προτού εμείς βρεθούμε στον δρόμο τους.
Ο άνθρωπος έφτασε μέχρι εκεί. Ο άνθρωπος εισέβαλλε και κατέστρεψε την ζωή που είχαν εκεί.
Ο άνθρωπος παλεύει να σώσει ότι σώνεται εκεί.
Ο άνθρωπος καλείται τώρα να επιβιώσει εκεί.
Κάθε τέλος είναι μια καινούργια αρχή. Γυρίζουμε σελίδα μα η ιστορία μας ακολουθεί.
Κι αυτό είναι που θεωρούν κάρμα οι Βουδιστές. Για εκείνους δεν είναι κοσμικά αντίποινα( η εκδίκηση της φύσης, η κλιματική αλλαγή ως συμπεράσματα και δικαιολογίες). Δεν είναι το σύμπαν που παίρνει εκδίκηση από κάπου ψηλά.
Για εκείνους είναι οι σπόροι που φυτεύουμε. Σπόροι που κληροδοτούμαι. Ότι σπέρνουμε θερίζουμε σε αυτήν την ζωή, ή την επόμενη. Το κάρμα είναι η κληρονομιά μας. Και το δικαίωμά μας.
Όπως κι αν επιλέξουμε να το ορίσουμε υπάρχει και είναι αποτέλεσμα δικών μας επιλογών!
