Κάθε μέρα λέω αυτό ήταν, πιάσαμε πάτο. Μα κάθε μέρα έρχεται κάτι, κάτι που είναι ακόμη πιο εφιαλτικό, ακόμη πιο διεστραμμένο, ακόμη πιο τερατώδες. Τις τελευταίες ημέρες συζητείτε το θέμα της άμβλωσης. Το κατά πόσο μια γυναίκα έχει ή δεν έχει αυτό το δικαίωμα. Δεν θα σταθώ στην θέσπιση του νόμου, ούτε στο γιατί ανοίγει ένα θέμα, άνευ λόγου και αιτίας. Εκείνοι που το υποκινούν, εκείνοι ξέρουν. Ούτε στην παρούσα φάση σκοπό έχω, αν και έχω άποψη για το θέμα, να εκφράσω την θέση μου. Ακούω πολλά, διαβάζω ακόμη περισσότερα για την μητρότητα. Γνώμη μου είναι πως η πλειοψηφία όσων είμαστε γονείς, είμαστε ακατάλληλοι για αυτόν τον ρόλο. Πολλοί λένε μα γιατί μια γυναίκα να φέρει στον κόσμο ένα παιδί, αφού δεν το θέλει. Υπάρχουν τόσες γυναίκες που προσπαθούν, μάταια. Που το επιθυμούν και ο Θεός δεν τους το δίνει.

Τα παιδιά δεν έρχονται στον κόσμο μας κατά παραγγελία. Η απόφαση για να φέρουμε στον κόσμο ένα παιδί είναι πλην ελαχίστων περιπτώσεων ασυνείδητη. Έτυχε είναι μια πολύ συνηθισμένη απάντηση, που ακούω. Μας έκατσε, έτσι ξαφνικά, δεν το είχαμε προγραμματίσει, ακούγεται επίσης πολύ συχνά ως απάντηση. Έτσι ασυνείδητα παίρνουμε αποφάσεις, κάνουμε παιδιά.

20.000 παιδιά τον χρόνο, κακοποιούνται από το οικογενειακό τους περιβάλλον.

800 παιδιά τον χρόνο, χάνουν την ζωή τους από κακοποίηση.

Ένα σεξουαλικά κακοποιημένο παιδί, στατιστικά δεν κακοποιείται από κανέναν άγνωστο.

Ας παραδεχτούμε ότι είμαστε άχρηστοι. Ανίκανοι να φέρουμε στον κόσμο παιδιά.

Ακατάλληλοι να τα φροντίσουμε, να τα προστατέψουμε.

Συναντώ παιδιά δώδεκα, δεκατριών χρονών, που γυρίζουν μόνα τους στο σπίτι. Τρώνε μόνα, περνούν ατελείωτες ώρες μόνα. Γυρνούν όλη την ημέρα στους δρόμους, μέχρι και αργά την νύχτα. Που είναι αυτοί οι γονείς;

Οι γονείς δεν έχουν κανέναν έλεγχο επάνω στα παιδιά τους. Δεν γνωρίζουν τα παιδιά τους. Οι καθηγητές, οι δάσκαλοι τους καλούν στα σχολεία και δεν πατούν καν το πόδι τους. Είναι δίπλα μας αυτά τα παιδιά, γνωρίζουμε τους γονείς τους.

Είμαστε μια βαθιά υποκριτική και τιποτένια κοινωνία. Μια κοινωνία που κουνάει αυτό το γαμημένο δάχτυλο, αλλά αγνοεί να κοιτάξει το δικό της.

Δεν υπάρχει κανένα κοινωνικό κράτος. Κανένας κοινωνικός φορέας που να αποπνέει υγεία, ασφάλεια.

Είμαστε ένα ανοιχτό μπουρδέλο με πολύ κακές πουτάνες.

Νόμοι ανύπαρκτοι. Νόμοι σημερινοί, όχι νόμοι του Καποδίστρια που είμασταν εμείς και ο κούκος. Νόμοι του σήμερα, του σημερινού Έλληνα. Του μαλάκα, του μεθυσμένου, του ανώμαλου, του διεφθαρμένου, του σαδιστή.

Βρωμάμε από το τελευταίο λέπι, μέχρι το κεφάλι. Ψάχνουμε με το μακαρόνι, να βρούμε έναν άνθρωπο υγιή. Στο μυαλό. Κοιτάμε δίπλα μας γιατί δεν ξέρουμε ποιον άνθρωπο έχουμε δίπλα μας. Είμαστε ολόκληροι ένα άλλα λέω, άλλα κάνω και άλλα εννοώ. Δεν μας αρέσει η Κυβέρνηση είναι διεφθαρμένη, είναι δολοφόνοι και τρέχουμε να τους ψηφίσουμε. Τους δίνουμε αυτοδυναμία, έτσι για να μας πηδάνε με την βούλα.

Πολίτες που αντί να κάνουν απλά την δουλειά τους, κοιμούνται, οδηγούν ΚΤΕΛ παίζουν με το κινητό ενώ οδηγούν. Αστυνομικοί που σε δολοφονούν εκεί μπροστά στα μάτια τους και εκείνοι αδιαφορούν. Όλοι υποτιμούν όλους. Πονηριά, μαγκιά και κώλος φινιστρίνι. Αραχτοί με πίτσα και σουβλάκια, ρέψιμο και κλανιά. Αλλά η κριτική, κριτική. Ακρίβεια, επιδόματα, 100% πληρότητα σε όλα. Μπουζούκια, χειμερινούς προορισμούς, νησιά. Και ξάφνου μια είδηση σοκάρει το Πανελλήνιο. Δημόσια κατακραυγή.

Ακούγαμε, βλέπαμε, ήταν κλειστός, αμίλητος. Δεν ήταν καλή μάνα, ήταν αδιάφορη. Αυτή γύρναγε με γκόμενους, από δω κι από κει.

Πόσοι από εμάς μιλήσαμε; Πόσοι από εμάς καλέσαμε την αστυνομία για κάτι που είδαμε, που ακούσαμε;

Ποια Αστυνομία; Αυτοί που δεν έρχονται; Αυτοί που παίρνουν το περιπολικό και σταματάνε στον Γρηγόρη για καφέ και τυρόπιτα; Που εν ώρα εργασίας ψωνίζουν, πληρώνουν λογαριασμούς, κάνουν καμάκι;

57 άνθρωποι δολοφονήθηκαν, κάηκαν ζωντανοί και εμείς ακόμη παίρνουμε τρένα, τους πληρώνουμε κιόλας.

Το σούπερ μάρκετ μοιάζει με το κοσμηματοπωλείο του Καίσαρη και εμείς εκεί, κανένα μποϊκοτάζ.

Όλοι σε όλα. Όχι ένας, όλοι μαζί, σε όλα, για όλα.

Πολιτικοί που το 2025 ψηφοφόροι τους φιλάνε τα χέρια.

Κακοποιούμε μωρά, σκυλιά, γατιά, γυναίκες. Φυλακές που δίνουν άδεια σε βιαστές, σε παιδεραστές. Δημοκρατία. Ελευθερία Λόγου. Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ισότητα. Αρχίδια καπαμά. Φταίει η Κυβέρνηση, φταίνε οι δημοσιογράφοι. Εμείς φταίμε.

Πρέπει να μηδενίσουμε το κοντέρ. Πρέπει τα πάντα να πάρουν άλλη αξία. Πρέπει να αλλάξουμε. να τα αλλάξουμε όλα. Να κλείσουμε το βιβλίο και να το γράψουμε από την αρχή.

______________________________________________________________________________________

Διάβασα πως αυτό το μωρό κάποια στιγμή στην εντατική, άνοιξε τα μάτια του για μερικά δευτερόλεπτα και ψέλλισε μαμά…

Βλέπω τα ζώα μου, που κοιμούνται άδολα δίπλα μου, αγνά, τα κοιτώ και τα ζηλεύω. Ζηλεύω που δεν είμαι ζώο.

Ντρέπομαι που λέγομαι Άνθρωπος.