Σήμερα ήταν πραγματικά μια τεράστιας σημασίας ημέρα. Η μικρή μου σήμερα πήρε μέρος σε μια γιγάντια διαμαρτυρία. Στην πρώτη της πορεία διαμαρτυρίας. Πάντα πίστευα και πάντα θα πιστεύω στους νέους. Πάντα πίστευα και πάντα θα πιστεύω πως τα παιδιά που μεγαλώνουμε, είναι μιμητές της δικής μας προσωπικότητας. Με ότι υλικό τα μπολιάσουμε, αυτό θα τα κάνει ώριμους, συνειδητοποιημένους και ενεργούς πολίτες ή εάν αυτό είμαστε, απαθείς, φοβισμένους και αδρανείς πολίτες. Για όλες τις συνθήκες που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν στην ενήλικη ζωή τους.
Ως κηδεμόνας της επιλέγω την πρώτη κατηγορία. Σε αυτήν ανήκω εγώ και σε αυτήν προσδοκώ να ανήκει και η κόρη μου. Σε όλη την διαδρομή είχε πολλές απορίες, για το που πάμε, τι θα γίνει εκεί, ποιοι θα είναι. Αφού της εξηγούσα την κατάσταση, τον λόγο και πιθανώς τι ίσως κληθούμε να αντιμετωπίσουμε, με ρώτησε: Δεν φοβάσαι; Η απάντησή μου ήταν ένα μότο που υπήρχε στο πίσω τζάμι του πρώτου μου αυτοκινήτου. ΟΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΚΟΙΜΑΤΑΙ. Έβαλε τα γέλια γιατί της φάνηκε υπέροχο. Της μιλούσα για την πολιτική ορθότητα του γεγονότος που καλούμαστε να υποστηρίξουμε. Μου μετέφερε μια αφοριστική τοποθέτηση, που συναντώ συχνά πυκνά σε διάφορα site και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από ενήλικες. Προσωπικά δεν μου αρέσει το τσουβάλιασμα. Σε όλες τις θέσεις, σε όλα τα πόστα, οι άνθρωποι δεν είμαστε ίδιοι. Παντού υπάρχουν όλες οι κατηγορίες και εγώ θέλω να ακούω όλες τις απόψεις. Το δικό μου επίπεδο νόησης, αντίληψης, άποψης και αρχής, θα καθορίσει το που και με ποιους θα ενταχθώ. Ποτέ με την μορφή της ομαδοποίησης, ποτέ με την μορφή της χειραγώγησης. Χρειάζονται επιχειρήματα, παραδείγματα, συσχετισμοί και το πιο σημαντικό για εμένα ορθή κρίση των γεγονότων.
Αφού λοιπόν τις μιλούσα για την πολιτική και το ποιόν των εκπροσώπων της, με ρώτησε: Με ποιους είσαι; Μια ερώτηση αθώας και αφιλτράριστης σκέψης, από ένα παιδί. Της απάντησα, ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ. Ανήκω στην πλευρά αυτών που διαμαρτύρονται δίκαια, καθαρά.
Και ξέρεις σε μια πολύ βρώμικη εποχή, είναι μεγάλη ευλογία οι φωνές δίκαιων και τολμηρών ανθρώπων.
Έβλεπα μπροστά στα μάτια μου μια θάλασσα δυνατών, άφοβων και τολμηρών ανθρώπων. Έβλεπα μπροστά στα μάτια μου μανάδες που έχασαν άδικα τα παιδιά τους. Να αγκαλιάζονται, να κλαίνε, να παίρνουν δύναμη. Έβλεπα μπροστά στα μάτια μου ανθρώπους που ζητούν ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Ανάμεσά τους άνθρωποι που ψήφισαν ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ κοκ. Εκεί δεν ήταν για να δώσουν βήμα στο κόμμα που πιστεύουν, στο κόμμα που ψηφίζουν. Εκεί ήταν όλοι για να δώσουν βήμα στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, στην ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, στους ΘΕΣΜΟΥΣ, στην ΑΛΗΘΕΙΑ.
Εκεί μπροστά στην Βουλή των Ελλήνων, εκεί που μέσα υπάρχει βρώμα, διαφθορά, δειλία και φόβος, θέλω να σου πω πως εκεί, είχαμε όλοι ΠΟΛΥ ΟΞΥΓΟΝΟ. Τόσο πολύ, που σίγουρα έφτασε στις ψυχές όσων χάθηκαν.
Είμαι απόλυτα βέβαιη πως αυτές οι ψυχές ήταν εκεί. Ήταν περήφανες ψυχές για τις οικογένειές τους, για τον αγώνα που δίνουν για να αποδοθεί Δικαιοσύνη.
