Διάλεξα σήμερα να σου μιλήσω για τον χορό. Η ιδέα μου ήρθε βλέποντας ένα yolo που έγραφε * θέλω να γυρίσω στην εποχή, που το μόνο που με ένοιαζε ήταν να χορεύω λαμπάντα!

Αν με ξέρεις καλά, ξέρεις τις μεγάλες μου αγάπες. Αν πάλι όχι, μάθε λοιπόν πως ο χορός ανήκει στις μεγάλες μου αγάπες. Σαν ένα παθιασμένο όν με ότι καταπιάνεται, ο χορός δεν θα μπορούσε παρά να αποτελεί για εμένα ένα πάθος.

Χορεύω από πολύ μικρή και σαν κοπέλα πια, όντως το μόνο που με ένοιαζε ήταν σε ποιο club θα βρισκόμουν με την παρέα μου για χορό φυσικά. Μας θυμάμαι να μπαίνουμε πάντα εκεί γύρω στις 12 να παίρνουμε ένα ποτό και να ξεκινάμε ένα τρελό πάρτι χορού για τις επόμενες τρεις ώρες σερί. Παρότι κάπνιζα ήταν από τις ελάχιστες στιγμές μου, που δεν σταμάταγα ούτε για τσιγάρο. Τα ρούχα μας έσταζαν σαν να μας είχαν βρέξει κυριολεκτικά, χειμώνα καλοκαίρι. Το ποτό μας είχε γίνει ένα ομοιόμορφο, ζεστό μείγμα αλκοόλ και νερού από τα λιωμένα παγάκια και εμείς πίναμε μερικές γουλιές μέχρι το επόμενο κομμάτι να μας ξεσηκώσει και πάλι. Το κριτήριο μας, ήταν σε ποιο θα έχει την πιο μπιτάτη μουσική. Η παρέα εναρμονισμένη στο ίδιο τέμπο, πλην μερικών εξαιρέσεων που απλά κάθονταν και μας έβλεπαν, χαζεύοντας ένα ασφυκτικά γεμάτο μαγαζί να χορεύουν ξέφρενα. Συνήθως αυτοί των πλην μερικών εξαιρέσεων, δεν ακολουθούσαν συχνά. Πέρασαν πολλά χρόνια και αφού είχαμε χαρτογραφήσει όλη την Αττική και τα περίχωρα, γιατί εδώ πρέπει να σου πω πως όχι δεν μας έφτανε η Αθήνα, ο Πειραιάς και όλα τα προάστια τους, αλλά το καλοκαίρι πηγαίναμε tour κανονική. Από Χαλκίδα, μέχρι Ωρωπό και από Μαλακάσα μέχρι Κόρινθο, Κινέτα και Λουτράκι. Υπέροχα χρόνια.

Με το πέρασμα των χρόνων οι χορευτικές μου προσεγγίσεις έχουν κατά πολύ περιοριστεί. Κινούμαι πολύ επιλεκτικά και αυτό γιατί εμένα μου αρέσουν οι έντονοι, δυνατοί ρυθμοί ακόμα, που συνήθως συναντώ στην ξένη μουσική. Βέβαια στο τσακίρ κέφι έχουν πάρει φωτιά οι μπάρες των μπαρ, αλλά η μεγάλη αγάπη ήταν και θα είναι, η ξένη μουσική. Όμως επιλεκτικά όπως προανέφερα, χορεύω ακόμα.

Ο χορός δεν έχει ηλικιακά κριτήρια και κανείς δεν χορεύει για κανέναν, παρά μόνο για τον εαυτό του. Κάθε ήχος ξυπνά στον καθένα ότι του αρέσει και τον εκφράζει.

Κάθε μελωδία σε ταξιδεύει και τα βήματα γίνονται ολοένα και πιο ρυθμικά.

Ένας χορός, ή μάλλον δύο χοροί που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είναι ένα μπλουζ στο πρώτο μου πάρτι με ένα αγόρι που μου άρεσε τρελά και ένας χορός σε ένα πάρτι μασκέ, με ένα αγόρι από το σχολείο της Μαρίας, με κινητικά προβλήματα. Ήταν μακράν οι καλύτερες χορευτικές εμπειρίες της ζωής μου.

Πως θέλω να κλείσω…Θέλω να κλείσω λέγοντάς σου να χορεύεις. Να μετουσιώνεις κάθε σου συναισθηματική κατάσταση σε χορό, σε ρυθμό. Να αφήνεσαι στους ήχους της μουσικής, σαν ένα φτερό που το μεταφέρει στον χώρο, η μελωδία, η μουσική.

Ο χορός είναι μια μορφή τέχνης, υψίστης τέχνης. Γιατί πηγάζει από μέσα σου αβίαστα και εκείνο που δίνει ρυθμό στην ψυχή σου για να διαλέξεις τα βήματα, είναι η φλόγα που έχεις στην καρδιά σου.

Ο χορός είναι η καλύτερη θεραπεία, για όλα. Είναι λύτρωση.

Μην ντραπείς, μην φοβηθείς, μην διστάσεις. Αυτή είναι η μαγική τριάδα για να σε παροτρύνω αν δεν το έχεις ήδη κάνει, να το κάνεις.

 

~ Θα βρεις νόημα σ΄ αυτήν την ζωή, μόνο αν το δημιουργήσεις εσύ.

Είναι ένα ποίημα που θα συνθέσουμε, ένα τραγούδι που θα τραγουδήσουμε.

Ένας χορός που θα χορέψουμε.

Όσσο