Οι αθώοι

Δεν ξέρω αν η Μουρτζούκου είναι μια σύγχρονη Μήδεια, δεν ξέρω αν είναι ένα ανθρωπόμορφο τέρας, αυτό που ξέρω να πω με σιγουριά, είναι πως είναι μια εικόνα της κοινωνίας που ζούμε.

Ο εκλιπών κος Σούρας ψυχίατρος είχε σοφά πει, όταν βλέπεις ένα παιδί που δρα παραβατικά ψάξε τους γονείς του.

Κανένα, κανένα παιδί, δεν γεννιέται δολοφόνος. Σίγουρα υπάρχουν ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις αλλά αυτές, είναι οφθαλμοφανείς από την αρχή. Εδώ έχουμε μια άλλη κατηγορία ανθρώπου.

Άνθρωποι που κινούν την προσοχή και το ενδιαφέρων, άνθρωποι που χειρίζονται με πράξεις και συμπεριφορές, που προκαλούν με παντελή έλλειψη συνέπειας, θεωρώ πως βρίσκονται πολλοί ανάμεσά μας.

Ξέρουμε πως σχολές γονέων δεν υπάρχουν. Κανένας μας δεν σπούδασε, δεν γεννήθηκε για να ξέρει πως μεγαλώνει σωστά ένα παιδί.

Όπως και στην περίπτωση της Πισπιρίγκου, έτσι και σήμερα προσωπικά φοβάμαι πολύ όλους εκείνους τους ανθρώπους που μαζεύτηκαν έξω από το Δικαστήριο και φώναζε φόνισσα, κακούργα και άλλα πολλά.

Είμαι απόλυτα σίγουρη πως οι περισσότεροι εξ αυτών είναι κακοποιητικοί και υπεύθυνοι για τα κακώς κείμενα των δικών τους παιδιών.

Γενικά φοβάμαι τους πολύ καλούς γονείς, που αγαπάνε πολύ τα παιδιά τους. Έμαθα από την εμπειρία μου πως όταν καλύπτεις συμπεριφορές και λάθη τυλιγμένα στον μανδύα της αγάπης, λειτουργείς πολύ συνειδητά σε λάθος μονοπάτι.

Κάποτε είχα μια σχέση με έναν άντρα που είχε παιδιά. Παρατηρούσα συμπεριφορές αλλόκοτες, προσπαθούσα με ευγένεια να τον κάνω να αλλάξει συμπεριφορά, να δει το πρόβλημα.

Δεν μπορούσε, δεν το αντιλαμβανόταν καν. Ήταν και ο ίδιος μέρος μιας άρρωστης κατάστασης που μέσα σε εκείνη την οικογένεια, όλοι δρούσαν φυσιολογικά.

Θυμάμαι πολύ έντονα και δεν θα ξεχάσω ποτέ, κάποια στιγμή μου είπε πως έκατσε η κόρη του, να του βάψει τα νύχια.

Και ειλικρινά αυτό θα ήταν υπέροχο εκ μέρους ενός πατέρα, όταν η κόρη του ήταν δύο, τριών, τεσσάρων και πέντε χρόνων. Αληθινά θα το έβρισκα υπέροχο και διασκεδαστικό.

Η κόρη του όμως ήταν δεκαεφτά χρονών. Δεν πήγαινε σχολείο, δεν είχε κοινωνική ζωή, έβγαζε διάφορα ψυχοσωματικά, τραβούσε την προσοχή της μάνας και του πατέρα με απίστευτους τρόπους κι όμως πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια ώσπου να την πάνε σε έναν ειδικό. Όπως και τα υπόλοιπα παιδιά είχαν θέματα, διαφορετικά μεν, θέματα αλλά.

Εκεί κατάλαβα πόσο σοβαρό πρόβλημα έχει όλη η οικογένεια. Γονείς που αγαπούσαν τα παιδιά τους, γονείς που δούλευαν για να μην λείψει τίποτα στα παιδιά τους, γονείς που δεν ήταν δίπλα όταν έπρεπε, όπως έπρεπε στα παιδιά τους.

Κι αν αναρωτηθείς γιατί κάνω αναφορά σε αυτό το γεγονός, είναι γιατί θέλω να τονίσω την συνθήκη της γνώσης, της συγκάλυψης και της ανοχής. Θέλω να δώσω έμφαση στο περιβάλλον.  Το ευρύτερο περιβάλλον φέρει ευθύνη. Η οικογένεια είναι μια μικρή κοινωνία. Δεν χωρούν δεν είδα, δεν ξέρω, δεν άκουσα. Ευθύνη δεν έχει ένα μέλος που φέρεται όπως φέρεται. Ευθύνη έχουν και όλοι όσοι απαρτίζουν αυτό το μέλος.

Έτσι λοιπόν η κοινωνία μας αποτελείται από πολλά τέτοια αγαπημένα ζευγάρια, με οικογένεια, με αγάπη.

Τα μεγαλύτερα εγκλήματα αυτού του κόσμου έγιναν για την ειρήνη, την αγάπη και το καλό μέλλον των παιδιών.

Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα.

Λέμε αγαπάμε τα παιδιά μας, προσπαθούμε, δουλεύουμε, καταναλώνουμε, αλλά είμαστε αδιάφοροι για την ψυχή του παιδιού μας. Δεν την βλέπουμε, δεν την ακούμε, δεν την νοιώθουμε.

Κάνω τα πάντα, δίνω τα πάντα, για να μην τους λείψει τίποτα. Και λείπουμε εμείς.

Βγάζουν συμπεριφορές που δεν τις ξέρουμε καν. Εμένα το παιδί μου δεν το κάνει αυτό, δεν είναι τέτοιο παιδί, δεν το έχω μεγαλώσει έτσι.

Η μάνα κάθεται πάνω από ένα κινητό, ο πατέρας έχει γκόμενα, αλλά υπάρχει πολύ αγάπη.

Κι εδώ έρχεται άλλος ένας σημαντικός παράγοντας, που παίζει καταλυτικό ρόλο.

Ένα κράτος αδιάφορο και απαθές. Μηδενικές κοινωνικές δομές, ένα κράτος πρόνοιας και πρόληψης ανύπαρκτο.

Γονείς στα κάγκελα, βία, ξύλο, μπούλινγκ, κλοπές δολοφονίες, απάτες. Σχολεία που από το δημοτικό θα έπρεπε να διδάσκονται κοινωνική αγωγή, ψυχολογία, σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, οδική συμπεριφορά, επαγγελματικός προσανατολισμός. Ένα θεσμικό πλαίσιο που ορίζει κανόνες σε μια χώρα. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για την Ελλάδα.

Οι μισές φίλες της κόρης μου, είναι βαμμένες, βάφουν τα νύχια τους, τα μαλλιά τους και πάνε σχολείο. Κι όταν παίρνω το κινητό της κόρης μου παρατηρώ με λύπη, πως είναι αναλφάβητα αυτά τα παιδιά.

Δεν ξέρουν γράμματα, δεν ξέρουν τρόπους, δεν ξέρουν να μιλάνε, δεν ξέρουν να γράφουν.

Οι γονείς τους τα καμαρώνουν. Θεωρούν πως είναι τέλεια. Και φυσικά τα αγαπάνε πολύ.

Δεν βλέπουν ελαττώματα, δεν βλέπουν πως κάποια είναι κλειστά σαν στρείδια κι όταν βρουν την ευκαιρία θα κάνουν αυτό που θέλουν. Τα παιδιά τους δεν χρήζουν καμίας ψυχολογικής υποστήριξης. Είναι καλά παιδιά. Τα άλλα έχουν το πρόβλημα.

Δουλεύομαστε μεταξύ μας, αρχής γενομένης του εαυτού μας. Και πέφτουμε από τα σύννεφα.

Θα πεις ρε συ, είσαι εσύ καλή μάνα; Όχι, είμαι μια μάνα που θα φωνάξω, θα υψώσω πολύ τον τόνο της φωνής μου. Θα μαλώσω, θα βάλω τιμωρία, θα πω όχι, θα μιλήσω όταν κάποια συμπεριφορά του παιδιού μου δεν είναι καλή. Θα πω κουράστηκα, θα πω βαρέθηκα και όταν δω πως κάτι δεν μπορώ να το διαχειριστώ θα ζητήσω βοήθεια. Τέτοια μάνα είμαι.

Μεγαλώνω μια κόρη χειριστική με ειδικές ανάγκες και μια έφηβη. Και κάθε στιγμή μπαλαντζάρω ανάμεσα στο μαστίγιο και στο καρότο. Το όχι είναι όχι και το ναι με όρους.

Δίνω τεράστια προσοχή στην ψυχική τους ισορροπία και στην χαρά τους. Δίνω προσοχή στους καλούς τρόπους, θέλω να φέρονται κόσμια και να γνωρίζουν που είναι, με ποιους είναι.

Θέλω να σέβονται, να εκτιμούν, να βοηθούν.

Για την μεγάλη δεν έχω καμία απαίτηση. Επιθυμώ μόνο υγεία και ηρεμία.

Με την μικρή όμως τα πράγματα είναι αλλιώς. Λέξεις όπως ευθύνη, υποχρέωση, αλήθεια, γνώση, όραμα, στόχος, σκοπός, έρωτας, σχέσεις, φιλικές, γκομενικές, μπαίνουν στο μικροσκόπιο μου και ασχολούμαι αρκετά.

Προχωράμε για το τέλος του Γυμνασίου και ο δρόμος γράφει ζωή. Άρα επαγγελματικός προσανατολισμός, συμπεριφορές, μαθήματα και focus στο τι της δίνει χαρά. Από ανθρώπους μέχρι πράγματα.

Έτσι λοιπόν από την Ρούλα, την Ειρήνη μέχρι την αγία εκείνη οικογένεια του αστυνομικού που ο ένας κακοποιούσε τον άλλον, ας ξανά συστηθούμε.

Όχι δεν είναι όλες οι μάνες καλές και άγιες, επειδή απλά έγιναν μάνες. Όχι δεν είναι όλοι οι μπαμπάδες καλοί.

Όχι δεν όλες οι οικογένειες με αγάπη, αποδοχή και κατανόηση.

Ας σπάσει επιτέλους στην χώρα μας αυτή η πιπίλα της καλής οικογένειας, της καλής και πονετικής μάνας και του σκληρά εργαζόμενου πατέρα.

Κι ας μιλήσουμε ανοιχτά.

Δεν είναι αγάπη ο μπαμπάς να δίνει ξύλο στην μαμά. Δεν είναι αγάπη η μαμά να ξέρει την γκόμενα του μπαμπά και να μην τον χωρίζει για να μην διαλυθεί η οικογένεια. Δεν είναι αγάπη ο μπαμπάς να κάνει σεξ με την κόρη του, ούτε με τον γιό του. Δεν είναι αγάπη η κόρη σου να δέχεται να την κακομεταχειρίζεται κανένα αγόρι. Δεν είναι αγάπη ο γιος σου να βιάζει κορίτσια. Δεν είναι η χώρα μας η ηθικότερη του κόσμου. Ούτε εμείς οι καλύτεροι γονείς. Ούτε έχουμε τα καλύτερα παιδιά. Ένα διαζύγιο δεν συνεπάγεται διάλυση της οικογένειας. Τα παιδιά των χωρισμένων δεν είναι ούτε δυστυχισμένα, ούτε παραβατικά. Δεν ορίζεσαι επιτυχημένος, ολοκληρωμένος και καθώς πρέπει, εάν έχεις οικογένεια. Και επιτέλους όχι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κατάλληλοι ούτε για να κάνουν οικογένεια, μήτε για να γίνουν γονείς.

Ας ξυπνήσουμε, ας μιλήσουμε, ας ανοίξουμε μάτια και καρδιά, μήπως και δεν ρίξουμε σαν κοινωνία καλούς οικογενειάρχες από τα σύννεφα, κρίμα πια τόσοι αθώοι πεσμένοι!

 

Καμία προσπάθεια επιβολής του νόμου, δεν μπορεί να λύσει ένα πρόβλημα που ανάγεται, πίσω στην οικογένεια.

J.Edgar Hoover