Καλώς σας βρίσκω! Απέχω λίγο πολύ συνειδητά, επειδή απολαμβάνω πολύ το φετινό μου καλοκαίρι. Σε γενικό επίπεδο απολαμβάνω τον ήλιο, την θάλασσα και την καλή παρέα. Παρακολουθώ με λύπη τα όσα γύρω μας διαδραματίζονται και λυπάμαι βαθύτατα. Ξέρεις σε τέτοιες εποχές με πολύ θάνατο, πείνα και πόνο, η ευτυχία κάποιων ανθρώπων φαντάζει εξωπραγματική. Όμως γιατί αναρωτιέμαι να συμβαίνει αυτό, όταν ατομικά δεν προκαλείς κάτι αρνητικό σε κάποιον συνάνθρωπο, όταν δεν δημιουργείς ή προκαλείς εντάσεις σε φιλικό, και οικογενειακό περίγυρο, η προσωπική ευτυχία να μπαίνει στο περιθώριο και να αποπνέει ενοχή;
Είναι άδικο να αισθάνεσαι ένοχος επειδή έχεις προσπαθήσει να φέρεις την ζωή σου, σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο και να μην το απολαμβάνεις όπως σου αξίζει.
Πολλές φορές σκέφτομαι το μερίδιο ευθύνης ατομικά, ώστε να έχουμε θετικά αποτελέσματα συλλογικά. Όμως κάποια πράγματα συμβαίνουν έξω από εμάς, χωρίς καν να μπορούμε να αντιδράσουμε. Στεκόμαστε θεατές ανήμποροι να αναλάβουμε δράση, για την αναστροφή κάποιων γεγονότων.
Έτσι στον δικό μας μικρόκοσμο εκεί όπου μπορούμε να δράσουμε, ας κάνουμε ωραία πράγματα και ας δημιουργούμε ιδανικές συνθήκες διαβίωσης, τόσο για εμάς τους ίδιους, όσο και για τους ανθρώπους που μοιραζόμαστε την ζωή μας.
Έχω από καιρό αποβάλλει τις αρνητικές σκέψεις και όχι επειδή κάποια συμβάντα δεν μου τις προκαλούν, αλλά επειδή δεν μου χρειάζονται να υπάρχουν. Και τόσο απλά δεν υπάρχουν.
Διάβασα πρόσφατα για μια έρευνα σχετικά με την ευτυχία. Έλεγε μεταξύ άλλων πως κάπου εκεί γύρω στα σαράντα την χάνουμε. Προσπάθησα να με θυμηθώ τότε και συνειδητοποίησα πως σε όποια περίοδο της ζωής μου κι αν ανέτρεξα, δεν βρήκα κανένα σοβαρό λόγο μη διαχειρίσιμο που να μου προκαλεί δυστυχία.
Δυσκολίες ναι, πράγματα πρωτόγνωρα δύσκολα ναι, αλλά μη διαχειρίσιμα εκ μέρους μου ποτέ.
Τώρα αν κάποιες επιλογές δεν ήταν για καλό μου, αυτό ήταν καθαρά θέμα λάθους επιλογών και όχι έλλειψη ευτυχίας.
Ακόμα και μέσα από τις λάθος επιλογές, η επιλογή να είσαι ευτυχισμένος είναι δική σου.
Δεν σου μιλώ θεωρητικά όπως μπορεί να σκέφτεσαι διαβάζοντάς με, σου μιλώ εμπειρικά.
Αν προσπαθήσω να θυμηθώ κάτι τραυματικό που σημάδεψε την ζωή μου, μόνο ένα μου έρχεται στο μυαλό. Η απουσία της μαμάς μου. Τίποτε άλλο, Όλα τα υπόλοιπα είναι καταγεγραμμένα ανάμεσα σε καλές και κακές στιγμές. Γιατί τίποτε άλλο δεν είναι, παρά απλά στιγμές. Κανένας πόνος, καμία δυσκολία, κανένα βάσανο δεν κρατάει παραπάνω από όσο μας χρειάζεται για να το μετατρέψουμε σε μάθημα. Το έζησες, το πήρες, προχωράς.
Και φτάνεις σε ένα σημείο που λες, είμαι ευτυχισμένος. Εγώ μέσα μου, χωρίς να συνδέεις την προσωπική σου ευτυχία με κανέναν εξωγενή παράγοντα, άνθρωπο ή συνθήκη.
Οι εποχές που ζεις έχουν το δικό τους νόημα, οι άνθρωποι που επιλέγεις να σε συντροφεύουν, την δική τους αξία. Επικρατεί μια ηρεμία στο μυαλό και στην ψυχή σου.
Τα όνειρά σου είναι εναρμονισμένα στην πραγματικότητα και η πραγματικότητα σε αυτά.
Έρχονται όμορφα πράγματα που δεν χρειάζεται να κοπιάσεις για αυτά.
Αυτό το καλοκαίρι απόλαυσε το θαλασσινό νερό. Συνειδητά άφησέ το να ξεπλύνει το σώμα σου, ως αντίδοτο στην βία και τον παραλογισμό που ζούμε.
Ξέκλεψε χρόνο για σένα. Απόλαυσε όσα κατέκτησες χωρίς ενοχή. Πριν δύο ημέρες μπήκαμε στο θερινό ηλιοστάσιο. Επίσημα πια είναι καλοκαίρι και η ζωή πολύ μικρή για να πάνε χαμένα τα καλοκαίρια μας!
