Λίγες ώρες μετά την ανατολή του νέου χρόνου, νοιώθω ενθουσιασμένη. Πρώτον γιατί αποχαιρέτησα έναν χρόνο όμορφο, ιδιαίτερο, πρωτόγνωρο. Γνώρισα νέους αξιόλογους ανθρώπους, που με αγκάλιασαν με στοργή και προστασία. Ίσως σκεφθείς, μα έχεις ανάγκη από προστασία; Ναι θα σου απαντήσω. Βρέθηκα και γω στο χείλος του γκρεμού και έπρεπε να νοιώσω ασφαλής με εμένα. Και δεύτερον γιατί κατάφερα να με μάθω καλύτερα και να κάνω βήματα μπροστά.
Έτσι λοιπόν ατενίζω με ενθουσιασμό τις 365 νέες, ολοκαίνουργιες ημέρες του έτους. Ο χρόνος, άλυτο μυστήριο ε; Κι όμως το μυστήριο δεν είναι ο χρόνος, αλλά εμείς μέσα του. Το σύμπαν κάνει δώρο τη συμμετοχή μας σε αυτόν τον κόσμο. Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση, πως δεν υπάρχει, πως τον κατασκεύασε ο ανθρώπινος νους. Για άλλους τρέχει γρήγορα και για άλλους κυλάει βασανιστικά αργά. Για αυτό και λένε για κείνον πως είναι σχετικός.
Προσωπικά ο δικός μου χρόνος, κυλάει πολύ γρήγορα από παιδί. Ο χρόνος προχωράει μόνο μπροστά, όλα προχωρούν μπροστά. Κι εγώ προχωρώ μπροστά και σε εσένα εύχομαι να προχωράς μπροστά. Θα μου πεις μεγαλώνω και εγώ θα σου απαντήσω πως αυτό είναι το όμορφο, να μεγαλώνεις, να μαθαίνεις, να αλλάζεις.
Να λοιπόν, τι θα ευχηθώ για εμένα και τι για εσένα.
Εύχομαι ο χρόνος να συνεχίσει να είναι ερωτευμένος μαζί μου, γιατί είμαι κι εγώ μαζί του. Μεταξύ μας υπάρχει μια σχέση ερωτική, παθιασμένη. Τον φλερτάρω και με φλερτάρει. Πότε τον πιέζω εγώ και πότε με πιέζει εκείνος. Η αγάπη μας είναι σταθερή αξία.
Ξέρεις ο χρόνος δεν είναι ερωτευμένος με πολλούς ανθρώπους, οπότε το να τον προσφέρω σε άσκοπα πράγματα και ανθρώπους που δεν έχουν καμία αξία για μένα, είναι σαν να μην του είμαι ευγνώμων. Και εγώ είμαι..
Και μια και τα λέμε μεταξύ μας, θα σου εκμυστηρευτώ ένα μυστικό που με πείθει, πως ο χρόνος με αγαπάει. Είναι φορές που μου δίνει το δικαίωμα όχι απλά να σταματά, να μην υπάρχει καν. Όταν είμαι ευτυχισμένη παύει. Με αφήνει ελεύθερη να απολαύσω την στιγμή και τότε το μυαλό μου χάνεται. Μια στιγμή, κλεισμένη σε άπειρες στιγμές. Πως γίνεται λοιπόν εγώ να μην είμαι ερωτευμένη μαζί του, πως να μην τον αγαπώ.
Εκείνος με μαθαίνει να είμαι δυνατή, όταν μου φέρεται λίγο σκληρά και ζόρικα, ενώ εγώ τον μαθαίνω να με αντιμετωπίζει με κατανόηση, όταν γίνομαι ανυπόμονη μαζί του.
Εύχομαι να συνεχίσει να είναι καλός, τόσο προστατευτικός μαζί μου. Εύχομαι να συνεχίσει να μου χαρίζει τα σπουδαία του μαθήματα, που με γεμίζουν εμπειρίες και σοφία.
Εύχομαι να έχω ευτυχισμένους, με υγεία σωματική, ψυχική, πνευματική τους ανθρώπους που με αγαπούν και αγαπώ.
Εύχομαι να μου δίνει πνευματική διαύγεια, ώστε να θυμάμαι εκείνους που πάντα αγαπώ και κατοικούν στον ουρανό. Όσο τους αγαπώ και το θυμάμαι, θα είναι πάντα ζωντανοί στην ψυχή μου.
Τον ευχαριστώ για όσα μου δίνει, αλλά και όσα μου παίρνει.
Εύχομαι αυτή τη χρονιά να γίνεις επιτέλους εσύ. Αυτό που είσαι. Να κάνεις όνειρα παράτολμα, τρελά, που θα σε κάνουν να καρδιοχτυπάς από την προσμονή να τα υλοποιήσεις, να δώσεις ζωή σε κάτι δημιουργικό, γράψε, φτιάξε, ζωγράφισε, τραγούδησε, απλά δώσε πνοή σε κάτι καινούργιο. Διάβασε κάμποσα βιβλία και άσε τη μαγεία των γραμμάτων να σε ταξιδέψει σε κόσμους μαγικούς. Να είσαι δίκαιος, ευγενικός, γελαστός ακόμη κι όταν δεν περνάς και τόσο καλά. Μέρα είναι θα περάσει, θα έρθει μια επόμενη καλύτερη. Εύχομαι να μάθεις να σε προσέχεις, να σε αγαπάς, να σε φροντίζεις.
Εύχομαι να κάνεις πολλά λάθη, από εκείνα που σε οδηγούν στο να μάθεις από αυτά. Εύχομαι τις δύσκολες σου νύχτες, να φιλάς με πάθος δύο χείλη που είσαι για εκείνα, ο πιο υπέροχος άνθρωπος στον κόσμο.
Μαζί διαβάζαμε τα πιο ωραία παραμύθια
κι όταν μας τελείωσαν, αρχίσαμε να παίζουμε, δικά μας παραμύθια.
Μια φορά κι ένας καιρός ήταν δύο.
Θυμάσαι; Ήταν δύο κι ήτανε ένας.
Ένας και πολλοί μαζί
Χωρίσαμε για λίγο μόνο
γιατί αλλιώς, πως θ’ ανταμώναμε ξανά;
Και σου ‘γραφα κάθε στιγμή, κάτι τεράστια γράμματα
Μου έγραφες και συ, ακόμη πιο τεράστια.
Μια φορά όμως που άργησες
πρόλαβε και ήρθε ο χειμώνας, που κράτησε όσο πέντε.
Κι όταν τελείωσε, ήρθε πάλι χειμώνας, ακόμη πιο βαρύς
Και δεν μπορούσες να γυρίσεις.
Έμεινες μακριά.
Και μου’ γραψες, αγάπη μου η πιο μεγάλη απόσταση είναι ο χρόνος.
Μπορεί… όμως
τα πιο ωραία ταξίδια, δεν τα ταξιδέψαμε ακόμη.
Σε περιμένω
Έλα, θα μετρήσω ως το δέκα…
*θυμάμαι, θυμάσαι;
Χρήστος Μπουλώτης.
Τέλος εύχομαι, να συνεχίσεις να μου δίνεις απλόχερα, την έμπνευση και την ανώτερη διανόηση, ώστε να μεταφέρω την κάθε σκέψη μου, την κάθε λέξη μου, την κάθε μου εμπειρία.
~ Είμαι η Χριστίνα και εδώ, αφήνω τα ίχνη μου~
