Τέλος.
Μια τόσο δα μικρή λέξη. Τι είναι το τέλος;
Τι προσδιορίζει ένα τέλος; Τι ερμηνεία του δίνουμε;
Ύστερα από μια γρήγορη σκέψη, τολμάω να πω πως δεν υπάρχει τέλος.
Ακόμη και στον θάνατο, το τέλος είναι ημιτελές. Γιατί τελειώνει μια επίγεια μορφή ζωής και μέσω του θανάτου, γεννιέται μια νέα μορφή και μάλιστα αιώνια.
Έτσι ούτε ο θάνατος δεν ορίζεται από τέλος.
Τέλος κάποιες φορές βάζουμε όταν βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, σε τέλμα. Τέλος βάζουμε σε μια σχέση. Κλαίμε, λυπόμαστε, αναλωνόμαστε σε πλήθος κατώτερων συναισθημάτων, αντί να χαρούμε.
Συνήθως αυτό που έρχεται είναι πιο δυνατό, πιο συγκλονιστικό, που καθόμαστε σαν χάνοι σκεπτόμενοι το πως πριν από αυτό αισθανόμασταν.
Έχουμε ξαναπεί, κάθε πόρτα κλείνει γιατί έπρεπε να κλείσει. Κλείνει γιατί μόνο τότε θα ανοίξει μια άλλη.
Γιατί έτσι είναι η ζωή, έχει το χάρισμα να κάνει τα πάντα να περνούν.
Μια παροιμία μας λέει, μην κλαις ποτέ πάνω από το χυμένο γάλα. Σοφές οι παροιμίες μας, να τις τηρείτε.
Και αφού συμφωνήσαμε πως τέλος δεν υπάρχει, χαμογελάμε. Χαμογελάμε και είμαστε ευγνώμονες.
Έτοιμοι για τις νέες πόρτες που μάντεψε, εμάς περιμένουν για να τις ανοίξουμε.
Να τις διαβούμε και να τις περπατήσουμε.
Αυτό να θυμάσαι κάθε φορά που κάποιος ή, κάτι ή κι εσύ ο ίδιος, σε κάνει να βλέπεις το τέλος.
Να του χαμογελάς και να του λες σε ευχαριστώ! Κι αν κάποιοι σου είπαν τέλος εσύ να σκέφτεσαι πως χάρη σου έκαναν. Είναι όμως τόσο μεγάλο το εγώ τους που δεν μπορούν να το διακρίνουν.
Επειδή όμως εμάς δεν μας νοιάζουν οι άλλοι, αλλά εμείς και το καλό μας, εμείς και το δικό μας αύριο, οφείλουμε να χαμογελάμε και να βλέπουμε την πόρτα που μπροστά μας ανοίγεται.
Κι αν ανοίξεις λίγο, αν παραμερίσεις έστω και μια χαραμάδα τις κουρτίνες του μυαλού σου, θα δεις το μέλλον σου ελεύθερο και ευοίωνο.
Δεν υπάρχει τέλος.
Υπάρχει μόνο ολοκλήρωση
Σαν ένα βιβλίο που το διαβάζεις και στην τελευταία του σελίδα, ολοκληρώνεται η ιστορία.
Έτσι απλά, τόσο απλά.
Και παίρνεις στα χέρια σου το επόμενο και σε παρασύρει σε νέες ιστορίες, νέες περιπέτειες, σε νέες συγκινήσεις.
Αυτή είναι η ζωή. Κύκλοι που ολοκληρώνονται, πορείες που κάνουν μια διαδρομή. Άλλοτε μικρή, άλλοτε πιο μεγάλη.
Και επειδή κανείς μας δεν ξέρει πόσα βιβλία θα είμαστε τυχεροί να διαβάσουμε στην πορεία της ζωής μας, εκείνο που μας χρειάζεται είναι να βουτάμε με πάθος στην κάθε ιστορία. Και αντί να κλαίμε που τελείωσε, να αδημονούμε για την επόμενη!
