Μπαίνουμε στον Σεπτέμβριο, τον ένατο μήνα τους έτους. Τον πρώτο μήνα του Φθινοπώρου.
Μπαίνουμε στην εποχή του τζήν
Το πασπαρτού της γκαρνταρόμπας μας. Ουδέτερο, απλό, κλασικό, πάντα επίκαιρο.
Ξέρεις είναι αυτή η εποχή, που το αλάτι έχει απορροφηθεί για τα καλά, κάτω απ΄ το δέρμα σου.
Το μαύρισμα του καλοκαιρινού ήλιου μαρτυρά μέσα από τα σημάδια του κορμιού σου, τον δρόμο προς την ολοκλήρωση του.
Οι τελευταίοι αδειούχοι επιστρέφουν δειλά και άκεφα ο καθένας στο πόστο του.
Στα σπίτια επικρατεί ένας μικρός αναβρασμός. Τελευταίες εργασίες, απομεινάρια ενός χειμώνα. Κάποιες ζημιές, κάποιες διορθώσεις, κάποιες αλλαγές.
Στο τραπέζι άτακτα αραδιασμένα, λογαριασμοί και ειδοποιήσεις πληρωμών.
Τα παιδιά, ρουφάνε τις τελευταίες ημέρες προτού ξανά ανταμωθούν με τις παρέες από το σχολείο.
Κάποια ανυπομονούν, κάποια βαρυγκομούν.
Το επόμενο διάστημα η θάλασσα θα πάρει κι αυτή τον χρόνο της, για να αποβάλει κάθε ξένο σώμα που δέχτηκε. Μέρα με την ημέρα το χρώμα της θα γίνει βαθύ μπλε και τα νερά της από ήρεμα και ζεστά, θα μεταμορφωθούν σε κυματώδη και παγωμένα.
Η θερμοκρασία αργά και σταθερά μειώνεται, τόσο όσο να σε κάνει να ενσωματωθείς στην νέα εποχή που έρχεται.
Μπαίνουμε στην εποχή της μετάβασης
Το μυαλό σου είναι διχασμένο. Δουλεύει ανάμεσα στην ανεμελιά και την παύση ενός ακόμα καλοκαιριού που φεύγει κι έπειτα στην ρουτίνα της καθημερινότητας.
Κάποιοι θα συνεχίσουν απλά μια δεδομένη πορεία που έχουν ήδη χαράξει.
Κάποιοι θα θέσουν σε εφαρμογή, νέους στόχους και καινούργια σχέδια.
Οι γονείς θα πάρουν την λίστα των καινούργιων υποχρεώσεων και θα ξαμολυθούν στην πραγματοποίησή της.
Συντροφιά θα έχουν την γλυκιά και τόσο ακόμη φρέσκια, ανάμνηση του καλοκαιριού.
Κάποιοι θα επιστρέψουν όλοι μαζί και πάλι.
Κάποιοι θα είναι λιγότεροι.
Όλοι θα σκύψουν το κεφάλι για να πάρουν δύναμη από μέσα τους. Κι ύστερα θα προχωρήσουν τη ζωή τους.
Μπαίνουμε στην εποχή της προσαρμογής
Ίσως έχεις καταφέρει να ξεκουράσεις σώμα, ψυχή και πνεύμα.
Και τώρα πρέπει να βαδίσεις σε νέους δρόμους.
Κάποιοι θα τους φοβηθούν, κάποιοι θα είναι αναγκασμένοι να τους διαβούν.
Η φύση αρχίζει σιγά σιγά ένα επιθανάτιο σόου. Τα φύλλα των δέντρων θα πάρουν το γνώριμο κίτρινο χρώμα τους. Το κάθε δέντρο με τον δικό του ρυθμό, θα αφήσει τα φύλλα του αργά αλλά σταθερά, να το εγκαταλείψουν.
Ξέρεις κανένα δέντρο δεν κλαίει όταν συμβαίνει αυτό. Μάθημα ζωής, κράτα το.
Αντίθετα ζει με την φυσική ροή των εποχών και απλά, γίνεται μέρος στον κύκλο της ζωής.
Κάποια θα κάνουν την γνώριμη πορεία ζωής τους.
Κάποια θα χρειαστούν πολύ πολύ χρόνο, ώστε να ξανά γεννηθούν μέσα από τις στάχτες τους.
Μπαίνουμε στην εποχή του Φθινοπώρου
Θα παρατηρήσεις καθώς το διανύουμε, πως λίγο λίγο η σκέψη σου θα φεύγει από το παρελθόν και θα επικεντρώνεται στο μέλλον, σε εκείνο που έρχεται.
Αφήνεις το τι έγινε, το τι έκανες και χαράζεις το τι θα γίνει, το τι θα κάνεις.
Κάποιοι, απαισιόδοξοι θαρρώ τους λένε, θα μείνουν προσκολλημένοι στην μία πλευρά που έχει ο κύκλος της ζωής.
Κάποιοι το ονομάζουν τέλος.
Κάποιοι το ονομάζουν θάνατο.
Κάποιοι το ονομάζουν αρχή.
Όμως το ζητούμενο δεν είναι η τελεία ανάμεσα σε αρχή και τέλος. Αυτή είναι το δεδομένο.
Εκείνο που κάνει όλη την διαφορά μέσα από την αντίθεση, το άγνωστο, το ενδιαφέρων, είναι ένας αγώνας.
Ένας αγώνας για την επιμήκυνση, ένας αγώνας να εμπλουτίσεις αυτό το κενό διάστημα, ανάμεσα σε αυτές τις δύο τελείες.
Κι εκεί ακριβώς στο κενό αυτό διάστημα, εσύ είσαι η διαφορά.
Με τι θα εμπλουτίσεις το κενό σου.
Κάποιοι θα βάλουν φόβο, μιζέρια, παραίτηση, λίγο δειλία, λίγο δε μπορώ.
Κάποιοι θα βάλουν κίνηση, περιπέτεια, λίγο άγνωστο, λίγο τυχαίο, λίγο ανέλπιστο.
Μπαίνουμε στην εποχή της μεταμόρφωσης
Η καθημερινότητα κλέβει ολοκληρωτικά την προσοχή σου, από τις διακοπές, από τις παραλίες.
Τι θέλεις να υιοθετήσεις για το μέλλον σου;
Κάποιοι θα αναδιοργανώσουν τον χώρο που ζουν, θα αλλάξουν τον τρόπο διατροφής, συνηθειών τους.
Κάποιοι θα γίνουν μέρος ενός συνόλου για την εξέλιξή αυτού του κόσμου. Θα συντονιστούν στα θέλω, στις επιθυμίες, στους στόχους τους.
Κάποιοι θα παραμείνουν ίδιοι, αναλλοίωτοι στα όσα συμβαίνουν γύρω μας.
~ Ζω δεν σημαίνει αναπνέω, σημαίνει ενεργώ. Σημαίνει χρησιμοποιώ τα όργανά μου, τις αισθήσεις μου, τις ικανότητές μου, όλα τα μέρη εκείνα του εαυτού μου, που μου δίνουν τη συναίσθηση της ύπαρξής μου. Ο άνθρωπος που έζησε περισσότερο, δεν είναι εκείνος που μέτρησε χρόνια, αλλά εκείνος που ένοιωσε-έζησε περισσότερο τη ζωή.
Ρουσσώ
