Ανδρας

Αχ αυτό το κείμενο που άναψε φωτιές. Απλά όπως συνήθως συμβαίνει, η αλήθεια πονάει.

Κατάλαβα πως οι άνθρωποι ζουν αρκετές φορές, ξεφτιλίζοντας οι ίδιοι τον εαυτό τους. Διαμαρτύρονται όμως όταν τους ξεφτιλίζει κάποιος άλλος.

Άραγε δεν τους το έμαθε κανείς πως ο σεβασμός δεν απαιτείτε, αλλά κερδίζετε;

Προτού τον απαιτήσεις από έναν ξένο, πρέπει πρωτίστως να τον έχεις δώσει πρώτα στον εαυτό σου.

 Αφιερωμένο λοιπόν το κείμενο αυτό, σε ένα δυστυχισμένο ζευγάρι. Με την ευχή κάποτε, να βρουν τον χαμένο τους αυτοσεβασμό!

   Το μεγάλο θέμα της κοινωνίας μας τις τελευταίες ημέρες, είναι το επικείμενο νομοσχέδιο για τον γάμο των ομοφυλοφίλων αλλά και το δικαίωμά τους, στο να έχουν παιδιά.

Σήμερα θα σου εκφράσω την δική μου προσωπική θέση στο θέμα αυτό, με απτά παραδείγματα. Αληθινά, της διπλανής πόρτας.

Στην φωτογραφία που ακολουθεί, διακρίνεται ένα ευυπόληπτο ζευγάρι της κοινωνίας μας.( η φωτογραφία έχει αφαιρεθεί.)

Παντρεμένοι με παιδιά, κοινωνικά μορφωμένοι, ευπαρουσίαστοι θα μπορούσαμε να πούμε. Ανήκουν στην τυπική ελληνική οικογένεια. Με τα χριστά τους ήθη και έθιμα, το σπίτι τους, τα αυτοκίνητά τους, με τις διακοπές τους, με την βιτρίνα του ευτυχισμένου ζευγαριού, έχουν όλο το κοινωνικά αποδεκτό πακέτο, θα μπορούσε να πει κάποιος. Ο κύριος της φωτογραφίας κάποια μέρα έκανε μια άλλη σχέση, μια παράλληλη σχέση.

Ταξίδια τάχα επαγγελματικά στα ψέματα εννοείτε, ώστε να βρεθεί με την άλλη γυναίκα. Μέρα με την μέρα η παράλληλη σχέση γινόταν όλο και πιο δυνατή, όλο και πιο έντονη, μέχρι που η άλλη γυναίκα έγινε η δεύτερη οικογένεια του.

Με ότι αυτό συνεπάγεται. Συνύπαρξη, παιδιά, υποχρεώσεις, χαρές, λύπες, κηδείες, σχολικές υποχρεώσεις, αθλητικές δραστηριότητες, γιατροί, ψώνια, κοκ, όλο το πακέτο εν ολίγοις που έχει ένα ζευγάρι. Ο κύριος αυτός ζούσε κανονικά και με τις δύο γυναίκες. Στην αρχή μόνο η μια πλευρά γνώριζε την ύπαρξη της άλλης.

Αυτός ο άντρας είναι πρότυπο για την γυναίκα του, πρότυπο για την ερωμένη του, για τα παιδιά του και για τα παιδιά της άλλης γυναίκας. Ένα καθώς πρέπει κοινωνικό προφίλ και στις δύο περιπτώσεις.

Τα χρόνια περνούσαν, όλοι είχαν δεθεί, έκαναν όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Ο καθένας από την μεριά του πίστευε πως είχε απέναντί του ένα πρότυπο σοβαρού άντρα, πατέρα, συντρόφου, συνοδοιπόρου. Κάποια στιγμή όλα βγήκαν στο φως. Όλοι έμαθαν τα πάντα. Για την ακρίβεια η μια πλευρά ήξερε τα πάντα, γιατί η άλλη ήξερε αυτά που ο άντρας αυτός ήθελε να ξέρει.

Το κρίσιμο βήμα αυτού του άντρα έφτασε. Έπρεπε πια να επιλέξει ποια γυναίκα ήθελε, με ποια θα έμενε, ποια θα άφηνε.

Στην ερωμένη του είχε δώσει τα πάντα, είχε δώσει την καρδιά του, την ψυχή του ολόκληρη. Ήταν το φως του, το οξυγόνο του, ο ήλιος του, η ανάσα του, ο έρωτάς του, η καψούρα του, η αγάπη του η μια και μοναδική, η ζωή του όλη, όπως έλεγε ο ίδιος.

Έτσι είχε πια διαλέξει και έμενε να το ανακοινώσει στην οικογένειά του. Το σπίτι ήταν σαν εμπόλεμη ζώνη, επικρατούσε αναβρασμός, ένταση.

Το αγαπημένο παντρεμένο ζευγάρι, αντάλλασσε λόγια βαθιάς αγάπης και σεβασμού στα τόσα χρόνια κοινής ζωής.

    Άντε γαμήσου καριόλα, ο άντρας.

    Που να μην σου ξανασηκωθεί αν πας με άλλη γυναίκα, η σύζυγος.

Και ο καιρός περνούσε. Ο κύριος έταζε, έταζε, έταζε, ήταν πιο ερωτευμένος από ποτέ δήλωνε, αλλά απόφαση δεν έπαιρνε. Η σύζυγος πίστευε πως ο άντρας της ήταν ακόμη δικός της αφού ήταν ακόμη εκεί, πάει η γκόμενα σου λέει. Έσωσα τον γάμο μου.

   Η ερωμένη από την άλλη περίμενε, αφού όπως της έλεγε ο κύριος αυτός, ήταν θέμα χρόνου να ζήσουν επιτέλους μαζί.

Ώσπου μια μέρα με μια ωραία αφορμή, το τελεσίγραφο χρόνου που του έβαλε πλέον η ερωμένη, ο κύριος έγινε μπουχός. Μήδε ξανακάλεσε την ερωμένη, μήδε την ξαναείδε, μήδε νοιάστηκε για τα παιδιά, μήδε τίποτε.

Η αγαπημένη οικογένεια ξανάσμιξε. Μα άλλωστε υπήρχε αγάπη, σεβασμός.

 Στην φωτογραφία βλέπετε ένα πρόσωπο της δημόσιας ζωής. Γνωστή εκκεντρική παρουσία, θα πουν μερικοί.  Καλά γνωστή πουστάρα, θα πουν οι άντρακλες.

Ο Κύριος αυτός και το κάπα είναι επί τούτου με γράμμα κεφαλαίο, έχει υπάρξει παντρεμένος με γυναίκα για εννέα χρόνια. Μέσα σε αυτά σεβάστηκε τον εαυτό του, αλλά και την γυναίκα που είχε δίπλα του, σε όλη την διάρκεια της σχέσης τους.

Ο Κύριος αυτός έχει ζήσει όπως ο ίδιος έχει πει, για τρείς ζωές. Έχει κάνει μια επιλογή στην προσωπική του ζωή, την οποία τηρεί με πειθαρχία και σεβασμό. Αρετές που τον ακολουθούν σε όλες του τις διαστάσεις.

Δεν κρύβετε, δεν το παίζει κάτι άλλο από αυτό που είναι. Δεν είναι εκκεντρικός για να προκαλέσει κανέναν. Είναι εκκεντρικός γιατί απλά και αυτό, είναι μέρος της πολυδιάστατης προσωπικότητάς του.

Είναι χορτασμένος από αγάπη, δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν.

Ο Κύριος αυτός έχει βρεθεί στην κορυφή του κόσμου και έχει ρουφήξει την θέα του ως το μεδούλι.

Ένας ευφυέστατος άνθρωπος.

Ένας αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας, που στην μεγάλη κρίση που πέρασε η χώρα μας στην πρόσφατη ιστορία της, βρέθηκε στην φυλακή για χρέη προς το Δημόσιο.

Σε μια Ελλάδα γεμάτη αρχιδάτους άντρες, που αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους στα λόγια, εκείνος πέρασε με το κεφάλι ψηλά την πόρτα του Κορυδαλλού.

Ένας φοροοφειλέτης, που στην στενή κέρδισε τον σεβασμό των συγκρατουμένων του.

Είπε: Μπήκα στην φυλακή ως Λάκης και βγήκα από την φυλακή ως κύριος Γαβαλάς.

Ένας Κύριος που δεν διστάζει να πάρει θέση: Το παιδί χρειάζεται την μαμά και τον μπαμπά του, τελεία και παύλα.

Ένας υπέροχος άνθρωπος που όσα έχει περάσει τον έχουν κάνει πιο σοφό, πιο δυνατό, πιο καλό, πιο δοτικό.

Ο γκέι σου λέει και σε κοιτάει στα μάτια, έχει μια περιωπή, μια αξιοπρέπεια.

Κρατήστε αυτή την φράση.

Στην φωτογραφία βλέπετε έναν άντρα που ζει στον δικό του μικρόκοσμο. Ναι αυτός είναι άντρας, δεν είναι αδερφή. ( η φωτογραφία έχει αφαιρεθεί.)

Ο κύριος αυτός ο σοβαρός, ο παντρεμένος με παιδιά, ο τύπος και υπογραμμός, βρίσκεται σε ένα τζακούζι. Μακριά από το σπίτι του, την βαρετή σύζυγό του, τα παιδιά του, ζει την τρέλα του, την ανεμελιά του, τον έρωτά του.

   Μόνο μαζί σου είμαι ο εαυτός μου.

   Μόνο εσύ ξέρεις ποιος πραγματικά είμαι, λέει.

   Έχει μια γυναίκα που δεν τον ξέρει καν. Δεν ξέρει ποιος είναι. Ξέρει μόνο όσα εκείνος θέλει να ξέρει.

Έχει παιδιά που ξαφνικά βρέθηκαν να μην γνωρίζονται. Όταν ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου, τότε διαπιστώνουν πόσο τέλειοι ξένοι είναι, ζώντας στο ίδιο σπίτι.

Ο κύριος αυτός είναι φυλακισμένος μέσα στην ίδια του την ψυχή, εγκλωβισμένος, δεμένος χειροπόδαρα στο μυαλό του.

Ο κύριος αυτός δεν σέβεται τον άνθρωπο που έχει δίπλα του, αλλά δεν έχει τα κότσια να το πει. Αδυνατεί να κάνει την επιλογή που λέει η καρδιά του γιατί φοβάται.

Αντίθετα έχει κάνει την σύζυγο Rudolf. Τα ψέματα είναι δεύτερο δέρμα του.

Ο κύριος αυτός παίζει με τα συναισθήματα των ανθρώπων δίχως καμία τύψη, κανέναν φραγμό.

Δεν λογαριάζει εάν πληγώνει, εάν γεννά προσδοκίες, αν σπέρνει απογοητεύσεις. Δεν τον αγγίζουν ούτε οι γυναίκες, ούτε τα παιδιά.

Ο κύριος αυτός μιλά πάντα για την αγάπη. Μη γνωρίζοντας καν τι θα πει. Μια και ποτέ του δεν ένοιωσε τι θα πει αγάπη, γιατί δεν πήρε αγάπη, για να μπορεί να δώσει αγάπη.

Δίνει γη και ύδωρ για τα μάτια της αγάπης του. Υπόσχεται, ορκίζεται, κλαίει, για να πείσει για τα αληθινά του αισθήματα. Στα λόγια.

Δεν σέβεται τον εαυτό του και δεν μπορεί να σεβαστεί κανέναν.

   Δυστυχώς αυτή είναι η εικόνα της κοινωνίας μας σήμερα,  σε ένα μεγάλο ποσοστό. Οικογενειάρχες που ζουν δεύτερη, τρίτη ζωή. Παντρεμένοι που κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι με έναν άγνωστο.

Παντρεμένοι που όταν η σύζυγος με τα παιδιά λείπουν, εκείνοι κοιμούνται τάζοντας λαγούς με πετραχήλια με μια άλλη στο ίδιο κρεβάτι.

Που μεγαλώνουν παιδιά με καμάρι που τα κάνουν σαν τα μούτρα τους.

Δειλά, άβουλα, ευνουχισμένα σαν τους ίδιους.

Άνθρωποι που δεν σέβονται, δεν εκτιμούν, ποδοπατούν ψυχές δίχως καμία ντροπή.

Κακοποιητές ψυχών. Για το τίποτα, για την πλάκα τους. Συνειδητά, με πλήρη επίγνωση των πράξεων τους.

Που ονειρεύονται τα παιδιά τους να κάνουν οικογένεια, να παντρευτούν να κάνουν παιδιά. Και που πραγματικά εύχομαι σε αυτόν τον κύριο οι κόρες του, να μην βρουν ακριβώς έναν ίδιο σαν τον πατέρα τους, γιατί τότε θα είναι καταδικασμένες στην δυστυχία και την υποκρισία.

Αυτό το ανδρείκελο είναι ο άντρας της οικογενείας. Το πρότυπο.

Αυτή η αδύναμη, άβουλη, στερημένη στην ψυχή γυναίκα, είναι η μήτρα της οικογένειας.

Μια ζωή δίχως αξιοπρέπεια για τον εαυτό τους, δίχως πάθος, δίχως παλμό. Μια ευθεία γραμμή σε ένα καρδιογράφημα.

Εγώ βαδίζω μόνη.

Εγώ πρεσβεύω την αλήθεια. Την αλήθεια που βγάζει ο άνθρωπος. Την αυθεντικότητά του. Την ποιότητα των πράξεων του. Την δύναμη της ψυχής του. Την υπερηφάνεια των επιλογών του.

Την δοτικότητα των συναισθημάτων του, έξω από τα στεγανά όρια των κοινωνικών συμβάσεων.

Θέλω να με περιτριγυρίζουν παιδιά ελεύθερα στην καρδιά, στην ψυχή, στο μυαλό, στο κορμί. Παιδιά ευτυχισμένα στην καρδιά, στην ψυχή, στο μυαλό, στο κορμί.

Απαλλαγμένα από ταμπέλες και ετικέτες.

Σε αυτό το σύντομο πέρασμά μας σε αυτή τη ζωή, θα ήταν καλό να αφήσουμε ένα αποτύπωμα. Κάτι σπουδαίο ρε γαμώτο, που θα μας κάνει αξέχαστους.

Το δικό μου θα προσπαθήσω μέχρι τέλους να έχει αλήθεια, ποιότητα, αξιοπρέπεια.

Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου έναν υπέροχο, έναν αυθεντικό άνθρωπο, έναν Κύριο, έναν Άντρα με άλφα κεφαλαίο.

Τον κύριο Λάκη Γαβαλά για την άδειά του να χρησιμοποιήσω το όνομά του, τα λόγια του, την φωτογραφία του.