Τις τελευταίες ημέρες σκέφτομαι πολύ έντονα την έννοια της εμπιστοσύνης
Εξ ορισμού υπάρχουν οι άνθρωποι οι καχύποπτοι εκ φύσεως και οι άλλοι, εκείνοι που εμπιστεύονται με μεγαλύτερη ευκολία.
Η δική μου σκέψη δεν έχει να κάνει με την διαδικασία τόσο του πως την διαχειρίζεται ο καθένας, όσο με την τελική της σημασία. Για παράδειγμα άντε και εύκολα την χαρίζεις σε κάποιον άνθρωπο,
αβίαστα, απλόχερα και με όλη σου την καλή καρδιά.
Το ερώτημα ή πιο σωστά ο προβληματισμός μου έχει να κάνει με την απώλεια της.
Πως μπορείς πλέον να επικοινωνείς με τον άλλον όταν πια δεν τον εμπιστεύεσαι;
Πως αντιδράς απέναντί του, όταν στο πίσω μέρος του μυαλού σου κρύβεται η αμφισβήτηση;
Και βγαίνεις στην σέντρα και το επικοινωνείς και το μεταφέρεις, πόσο διορθώνεται, έχει αντίκτυπο αληθινά μέσα σου;
Ή είναι σαν το γυαλί, που αν σπάσει δεν κολλάει ξανά;
Πόση σημασία έχει αν έδειξες εμπιστοσύνη εύκολα ή πιο δύσκολα και πόση η έλλειψή της;
Και το μεγάλο ερώτημα είναι κατά πόσο η σχέση σου με αυτόν τον άνθρωπο έχει αλλοιωθεί, έχει ραγίσει.
Τι ρόλο εδώ παίζουν τα συναισθήματα σου;
Η εμπιστοσύνη δεν είναι ένα από τα ισχυρότερα όπλα στο χτίσιμο μιας σχέσης;
Το να εμπιστεύεσαι τον άλλον δεν συμπαρασύρει και άλλα συναισθήματα για αυτόν;
Έχει γυρισμό ένας δρόμος αμφισβήτησης;
Έχει περιθώρια βελτίωσης και αποκατάστασης;
Ιδού μερικά ερωτήματα…που μακάρι και θα ήμουν ευτυχής πολύ αν ήμουν και στην ευχάριστη θέση να μπορώ να μου τα απαντήσω!
