Φαντάσου να ζούσαμε σαν τα σύννεφα
Να ήμασταν λέει κατάλευκοι μέσα μας, πεντακάθαροι και να μας έπαιρνε ο άνεμος και να μας χόρευε
Να αιωρούμαστε αιώνες μέσα στο άπειρο του χρόνου
Να μας άγγιζαν οι αχτίδες του ήλιου και σαν ερχόταν η νύχτα, να μας τύλιγαν μέσα τους τα αστέρια και να ταξιδεύαμε μέχρι να εξαφανιστούμε, στον απέραντο νυχτερινό ουρανό.
Να παίζαμε με τα χρώματα και τα σχήματα, όλες τις εποχές του χρόνου
Να ήμασταν ξαπλωμένοι στην αγκαλιά του ουρανού εκεί που τίποτα δε θυμώνει, τίποτα δε γκρινιάζει, τίποτα δεν είναι ψεύτικο, τίποτα δεν μελαγχολεί.
Φίλοι μας ο άνεμος, ο ήλιος, οι πλανήτες, το φεγγάρι, τα αστέρια, οι μετεωρίτες και οι κομήτες
Στην αγκαλιά του ουρανού να χορεύαμε την ημέρα και να χανόμασταν το βράδυ ενώ δίπλα μας θα έβρεχε πεφταστέρια
Η Σελήνη να μας χαμογελούσε και εμείς μέσα στα όνειρά μας να κάναμε μια ευχή…
Σ΄αγαπώ
Από πάντα
Για πάντα
Όταν πέφτει ένα αστέρι, είναι η στιγμή που οι Θεοί στρέφουν το βλέμμα τους προς τα κάτω και ακούνε τις ευχές μας!
Πτολεμαίος.
