Όσοι με γνωρίζουν καλά, ξέρουν πως δεν αγαπώ τις παγκόσμιες ημέρες γενικότερα. Βλέπετε ανήκω στην κατηγορία εκείνων, που είναι της άποψης πως τριακόσιες εξήντα πέντε ημέρες τον χρόνο, χρειάζεται να προσέχουμε, να φροντίζουμε, να αγαπάμε τον εαυτό μας, αλλά και ότι και όσα, μας ενδιαφέρουν.

Μοιάζει σχεδόν αδύνατον όμως, να αγνοήσω την χθεσινή παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας.

Πόσες φορές μας έχουν ρωτήσει είσαι καλά: Και εμείς ενώ είναι φορές που δεν είμαστε, απαντάμε καλά! Αυτό δεν γίνεται σκόπιμα από μέρους μας, έχουμε διαχωρίσει την πνευματική μας υγεία, την ψυχική μας υγεία, από την σωματική. Έτσι απαντάμε με τεκμήριο την σωματική μας διάθεση και όχι με την ψυχική μας κατάσταση. Όπως συμβαίνει με τόσα άλλα στην σύγχρονη εποχή, μάθαμε να μένουμε στην επιφάνεια των λέξεων και όχι στην πραγματική τους ουσία.

Εγώ λοιπόν που αγαπώ πολύ τις λέξεις και ακόμη πιο πολύ την ουσία αυτών, σήμερα με αφορμή την χθεσινή ημέρα, θα μιλήσω για το πόσο σημαντική είναι η ψυχική μας υγεία. Αν θυμάμαι καλά σε παλαιότερο μου άρθρο είχα μιλήσει για την κατάθλιψη των εορτών. Για το πως δηλαδή μεγάλη μερίδα ανθρώπων βιώνει τις εορταστικές ημέρες με κατάθλιψη.

Βλέπετε η ψυχική μας υγεία έχει έναν μεγάλο εχθρό. Την κατάθλιψη. Κάπου επίσης είχα γράψει πως η ασθένεια αυτή, θα είναι η μάστιγα των επόμενων χρόνων για τον άνθρωπο.

Υπήρξα για λίγο διστακτική, καθώς έγραφα αυτά που διαβάζετε για το αν εγώ είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος, για να θίξω το συγκεκριμένο θέμα. Ένας ειδικός είναι θα έλεγα, ο πλέον αρμόδιος. Έπειτα σκέφτηκα τον τρόπο που στο παρελθόν, έχω θίξει και άλλα θέματα που άπτονται στον τομέα της υγείας, ακόμη και μέσα από την βιωματική μου ενασχόληση σε θέματα της ειδικής αγωγής. Έτσι με λεπτότητα, με σεβασμό και κάτω από το πρίσμα των βιωματικών μου καταστάσεων, όπως πάντα γράφω, αποφάσισα να το θίξω.

Και τώρα καθώς γράφω, έρχονται στο νου μου αρκετά άρθρα είτε σε άλλα site, είτε σε άλλα μέσα, που παρελθοντικά είχα κάνει σκόρπιες αναφορές επί του θέματος.

Πόσο σημαντική είναι η ψυχική μας υγεία και πόσο συνδέεται με την κατάθλιψη; Αρχικά θα πω πως είναι πολύ ύπουλη ασθένεια. Έρχεται αθόρυβα, μπερδεύεται στο πλήθος των σκέψεων και στον καταιγισμό των καθημερινών καταστάσεων. Αν δε, βιώνουμε κάποιο τραυματικό γεγονός, όπως μια σημαντική απώλεια για παράδειγμα, σταδιακά μας απομονώνει. Απομονώνει λίγο λίγο τον άνθρωπο από τα ενδιαφέροντά του και αργά αργά, σταδιακά από τις συνηθισμένες του δραστηριότητες. Εκεί στο σταδιακά είναι που την χαρακτηρίζω ύπουλη. Γιατί ανάμεσα στα γεγονότα που συμβαίνουν καταφέρνει να καλύπτει τα ίχνη της.

 Είναι αλήθεια πως μπορεί να συμβεί στον οποιονδήποτε. Δεν διαλέγει ηλικία και μάλιστα οι παλαιότεροι θα έχουμε ακούσει, θα έχουμε μάθει από τους πιο παλιούς, ακόμη και μέσα από τις ελληνικές ταινίες περασμένων δεκαετιών ως επί των πλείστο κορίτσια να χάνουν τον ύπνο τους, την όρεξή τους, το κέφι τους, να είναι μελαγχολικές και άκεφες προσδίδοντας αυτά τα γνωρίσματα σε ερωτική απογοήτευση. Ακόμη στο σήμερα ολοένα και περισσότερες νέες μητέρες βιώνουν την επιλόχειο κατάθλιψη.

Δεν υπάρχει ηλικία, δεν υπάρχει κοινωνικό υπόβαθρο συγκεκριμένο, δεν υπάρχει ειδικό μοτίβο χαρακτήρα. Υπάρχει όμως κάτι κοινό. Η συναισθηματική ευάλωτη κατάσταση. Παλαιότερα η προτροπή των ειδικών, ήταν η απομάκρυνση από το συνηθισμένο περιβάλλον. Θυμάστε, η απομάκρυνση σε ένα μέρος στην εξοχή, μακριά από πρόσωπα και πράγματα που θυμίζουν κάτι τραυματικό.

Σήμερα η φαρμακευτική αγωγή συμβάλει τα μέγιστα. Σε βοηθάει να βρεις το κέφι σου, την όρεξή σου, τον ύπνο σου, σε βοηθάει να είσαι σε θέση να ανταπεξέλθεις στις καθημερινές σου δραστηριότητες, στις καθημερινές σου υποχρεώσεις, αλλά μέχρι εκεί. Στο παιχνίδι μπαίνουν οι ψυχοθεραπευτές. Αυτοί θα ψάξουν βαθιά μέσα σου να δουν τα κρυφά σου σημεία, εκείνα τα κρυμμένα κομμάτια που εσύ καν δεν ξέρεις. Έτσι μιλάμε για έναν συνδυασμό φαρμάκων και γιατρών ψυχής, έτσι μου αρέσει να τους ονομάζω. Εγώ πάντα ήμουν και παραμένω οπαδός φανατικός μάλιστα, υπέρ κάθε βοήθειας που χρειάζεται κάποιος. Δεν τα ξέρουμε όλα και να σας πω κάτι; Ακόμη και οι πιο δυναμικοί άνθρωποι λυγίζουν, δεν μπορούν να τα διαχειριστούν όλα. Αδυναμία για εμένα είναι το κουκούλωμα που λέω εγώ, είναι η έλλειψη αυτογνωσίας, η εγωιστική τάση πως τα καταφέρνουμε μόνοι. Το να γνωρίζεις τον εαυτό σου, να είσαι σε θέση να διακρίνεις πως η ψυχή σου υποφέρει, είναι θείο δώρο, γιατί θα στραφείς σε βοήθεια. Και αυτό το καλά που είπαμε ενώ μέσα μας η ψυχή πονάει, αλλά συνεχίσαμε να το προφέρουμε και οι άλλοι συνέχισαν να το δέχονται, δεν μας οδηγεί πουθενά.

Μια καλή φίλη μιλώντας της για εμένα, με ρώτησε. Έχεις ταξιδέψει με αεροπλάνο; Ναι, της απάντησα. Όταν απογειωθεί το αεροπλάνο και βγαίνει η αεροσυνοδός σου δείχνει την σωστή χρήση της μάσκας σε περίπτωση κινδύνου, έτσι; Ναι, είπα εγώ. Ποιος θα την φορέσει πρώτα; Εσύ ή το παιδί σου; Την κοίταξα στα μάτια γιατί κατάλαβα πολύ καλά τι ήθελε να μου πει.

Εγώ, απάντησα. Ακριβώς, είπε. Εσύ, εσύ οφείλεις να είσαι καλά για να βοηθήσεις και άλλους, εσύ.

Εγώ. Και οι πολλοί άλλοι που πάντα ζητούν, που παίρνουν ότι μπορούν. Να είμαστε καλοί, να είμαστε δοτικοί, να είμαστε αρεστοί, να μην χαλάμε χατίρι, να μην πληγώνουμε και μέσα μας κενοί, μισοί.

Και έρχεται η κατάθλιψη να σε κάνει να δεις εσένα. Τι νοιώθεις, τι χρειάζεσαι, τι θέλεις, τι έχεις ανάγκη, τι είσαι, ποιος είσαι;

Αλήθεια ποιους έχεις δίπλα σου όταν χάνεις τον εαυτό σου; Ποιους έχεις που έχουν καταλάβει ότι χάθηκες στα κρυφά σου μονοπάτια;

Η κατάθλιψη είναι για εμένα σαν ένας αχανής λαβύρινθος που μέσα του χάθηκες. Είσαι ολομόναχος, είσαι εσύ με εσένα. Εκεί είναι και η λύπη, η απόγνωση, ο φόβος, η ανασφάλεια, η μοναξιά, το σκοτάδι.

Εσύ. Που τώρα χρειάζεται να σε βγάλεις στο φως, στην χαρά, στο γέλιο, στην ευτυχία, στο θάρρος.

Θάρρος, πόσο όμορφη λέξη είναι. Να αντιμετωπίζεις με θάρρος ότι σου συμβαίνει. Το θάρρος δίνει κίνητρο, να προχωρήσεις, να αμυνθείς, να παλέψεις, να διεκδικήσεις.

Ευτυχώς έχουν αλλάξει οι εποχές. Όλο και λιγότεροι άνθρωποι κρύβονται. Όλο και περισσότεροι διεκδικούν την θέση τους, την ευτυχία τους. Μιλούν, σπάνε ανόητα στερεότυπα. Ναι και οι δυνατοί. 

Έχουν κι εκείνοι το δικαίωμα να πουν δεν μπορώ, δεν θέλω, δεν ξέρω.

Αναζητήστε τους κατάλληλους, όχι εκείνους που σας λένε ότι είναι, αλλά εκείνους που νοιώθετε πως είναι.

Κάποτε είχα γράψει για συμβατό δότη συναισθημάτων. Αυτόν αναζητήστε.

Και μην φοβηθείς αν πέσεις πολύ χαμηλά στα μάτια σου. Εκεί κάτω, πολύ χαμηλά, θυμήσου το θάρρος!