Σκέφτομαι πόσο οι άνθρωποι φοβούνται τον θάνατο. Όλα όσα αγαπάμε τα κουβαλάμε μέσα μας. Φόβος ή δειλία: Απόγνωση και αδιέξοδο λέω εγώ. Τελειώνει την επίγεια ζωή μας. Και τι με αυτό;
Η ζωή είναι όμορφη, δεν αντιλέγω. Έχει όμως και καταστάσεις που δεν μπορείς πάντα να αντέξεις, ανθρώπινο είναι και αυτό.
Να παραμένεις ζωντανός και να βλέπεις την ζωή σου απλά να προχωρά, να ξυπνάς και η μέρα να μοιάζει ατελείωτη. Λένε πως η ευτυχία είναι επιλογή. Επιλογή δεν είναι και η απόφαση να μην θέλεις να ζήσεις άλλο; Ακούω κάθε μέρα σχεδόν ανθρώπους να φεύγουν και σκέφτομαι πόσο πόνο κουβαλάνε μέσα τους, πόση θλίψη;
Να μείνουν να κάνουν τι, να περιμένουν τι; Ας πούμε πως έκαναν τον δικό τους κύκλο ζωής.
Γιατί για όλες μας τις επιλογές πρέπει να κρινόμαστε από ανθρώπους που δώσαμε αγάπη και δεν μπορούν να ακούσουν τις σιωπές μας: Δεν μπορούν να σεβαστούν τα συναισθήματά μας:
Υπάρχουν άνθρωποι δυστυχισμένοι που η ζωή τους τελείωσε, να ζουν για τους άλλους, για να μην πονέσουν, να μην πληγωθούν:
Όλοι θα βρουν τον δρόμο τους κι αυτοί τον δικό τους. Με τον σωματικό πλακώνεσαι στα παυσίπονα, με τον πόνο της ψυχής σου τι κάνεις; Με την ελπίδα δεν ζεις, επιβιώνεις, αλλά δεν ζεις.
Η ψυχή που πονάει δεν γιατρεύεται. Το παίρνεις απόφαση, το ζυγίζεις, το σκέφτεσαι και το ξανασκέφτεσαι, μα εσύ πνίγεσαι
Άλλωστε όλα είναι επιλογές μας!
Σίγουρα αν κάποιος τους κρίνει δεν βρίσκεται εδώ, βρίσκεται αλλού και ας κρίνει όπως τους αξίζει, γιατί σε αυτήν τη ζωή δεν πήραν ότι άξιζαν.
Διάβασα κάτι υπέροχο και με αυτό θέλω να κλείσω * Ήταν μια όμορφη, εντελώς γεμάτη ζωή χωρίς απωθημένα. Τρέξτε για την ζωή σας, τον έρωτα, την αγάπη, την συντροφικότητα.
Άστρα είμαστε και άστρα θα καταλήξουμε.
