Σήμερα θα μιλήσω για την απιστία. Μεγάλη κουβέντα θα πεις και είναι πράγματι. Μια φίλη μου εξομολογήθηκε πως έπιασε τον άντρα της να την απατά. Σύνηθες φαινόμενο. Όμως στις ανθρώπινες σχέσεις συμβαίνουν διάφορα. Μέσα στα διάφορα είναι και η απιστία.
Τι να κάνω; με ρώτησε. Τι να της απαντήσεις τώρα, σκέφτομαι.
Σε ένα παλαιότερο άρθρο μου, νομίζω για το e woman, μίλησα για την απιστία και την τεράστια διαφορά της με την ύπαρξη μιας παράλληλης σχέσης.
Έτσι αρχικά το πρώτο κομμάτι έχει να κάνει με το για ποια μορφή απιστίας μιλάμε.
Η απιστία της μιας φοράς που μπορεί και να μην την μάθεις ποτέ, είναι αρκετά συνηθισμένη περίπτωση ανάμεσα στα παντρεμένα ζευγάρια.
Γίνεται συνήθως στον ίδιο χώρο που δραστηριοποιούνται και έχει να κάνει με μια φυσική αντίδραση της στιγμής.
Αν το μάθεις αντιδράς με θυμό, νεύρα, αίσθημα εκδίκησης. Όμως όταν περάσει το πρώτο σοκ ζυγίζεις τα υπέρ και τα κατά αυτής της σχέσης που έχεις. Πολλές χρησιμοποιούν την αγάπη. Την αγάπη που δένει το ζευγάρι. Μα τι δουλειά έχει η αγάπη όταν ο σύντροφός σου σε απατάει;
Κι όμως κάποιες γυναίκες την χρησιμοποιούν ως ασπίδα για να ξορκίσουν το κακό. Κάποιες φορές πιάνει κάποιες άλλες όχι.
Γιατί το κίνητρο της απιστίας είναι πολύ βαθύτερο από όσο νομίζουμε.
Τι ωθεί έναν άντρα να απιστήσει, αναρωτιέμαι συχνά. Πάντα καταλήγω στην έλλειψη αυτοπεποίθησης, στην ανεπάρκεια ενός άντρα.
Κι ενώ εσύ νομίζεις πως κάτι εσύ έχεις κάνει λάθος με την σχέση σου, ο άντρας σου καλύπτει την ανικανότητά του να είναι επαρκής.
Να γεμίζεις με θυμό, με ενοχές για το τι έκανες λάθος, τι προκάλεσες και συνέβη αυτό το γεγονός. Τίποτα θα σου απαντήσω. Τίποτα που να το έχει προκαλέσει. Γιατί δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο, αλλά μια σειρά πραγμάτων που έγιναν και από τις δύο πλευρές.. Και δεν έγιναν χθες, έγιναν προιόντος του χρόνου.
Άρα η στάση σου στο σήμερα, είναι σε λάθος βάση δομημένη.
Αλλά άντε και το έμαθες, άντε και τον συγχωρείς. Η εμπιστοσύνη, η ασφάλεια, η αποκλειστικότητα, ο σεβασμός, η αξιοπρέπεια, η αγάπη; Τι είναι ίδιο αύριο;
Τίποτα δεν είναι ίδιο.
Αναλογίσου τώρα και βάλε επί εκατό όλα αυτά τα συναισθήματα, στο άκουσμα της αποκάλυψης μιας παράλληλης σχέσης.
Γιατί εκεί τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Εκεί μιλάμε για την απόλυτη ξεφτίλα και την ουσιαστική αποδόμηση αυτών που μέχρι τότε γνώριζες.
Και πάλι μπαίνεις στο τρυπάκι να αναρωτιέσαι που φταις. Πάλι σε στήνεις στον τοίχο και σε κατηγορείς για λάθη και αστοχίες.
Πάντα απορούσα με το είδος εκείνο των γυναικών, που θυματοποιούνται. Που βάζουν τον εαυτό τους στον ρόλο του θύματος. Γιατί να φταις εσύ που ο άντρας σου έχει θέματα αυτοεκτίμησης; Γιατί χρειάζεται εσύ να γίνεις θύμα και εκείνος ο θύτης; Γιατί απλά σε βολεύει. Σε κάνει να παίρνεις τα φώτα επάνω σου. Την προσοχή του στραμμένη στην ευαισθησία σου. Στον πόνο σου. Παίζεις με τις ενοχές του, που σε πλήγωσε, που σε πρόδωσε. Ο ρόλος του θύματος έχει πολλά αβαντάζ. Κερδίζεις τις εντυπώσεις ακόμη και στον κύκλο τον κοινωνικό, όπου αυτό το γεγονός μαθεύτηκε. Κερδίζεις τον οίκτο του. Κερδίζεις την μεγαλοψυχία, του να δίνεις άφεση αμαρτιών.
Θα μου πεις και τι κάνω να τον χωρίσω, να τον διώξω;
Εγώ θα σου πω, πως εσύ ξέρεις τι είσαι και τι σου αξίζει δίπλα σου για άντρας.
Αν όμως ήξερες μια πραγματική διάσταση και όχι αυτήν που σου περιγράφει τάχα μετανιωμένος, αναρωτιέμαι θα είχες την ίδια στάση;
Αν για παράδειγμα άκουγες όλα τα λόγια που έλεγε σε μια άλλη γυναίκα, λόγια που εσύ από το στόμα του δεν έχεις ακούσει ποτέ.
Αν για παράδειγμα μπορούσες να δεις όταν μίλαγε με εσένα, το βλέμμα του σε μια άλλη γυναίκα.
Αν για παράδειγμα την ημέρα της επετείου του γάμους σας, εκείνος έκανε έρωτα με μια άλλη γυναίκα.
Αν για παράδειγμα ήξερες όλα όσα έχει πει για εσένα, για την οικογένειά σου, για τα παιδιά σας, σε μια άλλη γυναίκα.
Αν για παράδειγμα ήξερες πως έχει μιλήσει για τον μεγάλο του έρωτα, σε μια άλλη γυναίκα.
Αν για παράδειγμα ήξερες πως σε έχει απατήσει ξανά και το έχει εκμυστηρευθεί σε μια άλλη γυναίκα.
Αν για παράδειγμα ήξερες πως σε παντρεύτηκε από ευθύνη και υποχρέωση.
Αν για παράδειγμα γνώριζες πως ενώ εσύ έλειπες, έκανε έρωτα και κοιμήθηκε όλο το βράδυ στην κρεβατοκάμαρα, στο κρεβάτι σας, με μια άλλη γυναίκα.
Αν για παράδειγμα γνώριζες πως τριγύριζε σπίτι σου, μαζί με μια άλλη γυναίκα.
Στον χώρο σου, στην κουζίνα σου, στο κρεβάτι σου.
Αναρωτιέμαι θα ήσουν η ίδια;
Θα μιλούσες για αγάπη, θα μιλούσες για σεβασμό, θα μιλούσες για εμπιστοσύνη, θα μιλούσες για το μέλλον;
Θα μιλούσες για αξιοπρέπεια;
Θα μιλούσες για εγωισμό;
Θα ήσουν ακόμη το θύμα;
Θα σε βόλευε ακόμη να ήσουν το θύμα;
Ποια γυναίκα θέλει δίπλα της έναν ψεύτη άντρα;
Ποια γυναίκα θέλει δίπλα της έναν άντρα που την έχει ξεφτιλίσει;
Ποια γυναίκα θέλει δίπλα της έναν άντρα, που με μεγάλη ευκολία την απατάει;
Ποια γυναίκα θέλει δίπλα της έναν άντρα που την κοροιδεύει;
Ποια γυναίκα θέλει δίπλα της έναν άντρα που την εξαπατά;
Ποια γυναίκα θέλει δίπλα της έναν άντρα που τις κρύβει χρήματα;
Ποια γυναίκα θέλει δίπλα της έναν άντρα που δεν την αγαπά;
Ποια γυναίκα θέλει δίπλα της έναν άντρα που δεν την σέβεται;
Ξέρεις ποια;
Μια γυναίκα με σοβαρά θέματα ψυχολογικής φύσεως. Μια γυναίκα δίχως αυτοσεβασμό, δίχως αυτοπεποίθηση, δίχως αγάπη για τον εαυτό της, δίχως αξιοπρέπεια.
Ξέρεις το να σε λυπούνται είναι ένα κατώτερο συναίσθημα που δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο.
Το να λυπάσαι όμως τον ίδιο σου τον εαυτό, είναι τραγικό.
Πιστεύω πως αυτό το είδος άντρα δεν θα έπρεπε να είναι δίπλα σε καμία γυναίκα. Θα έπρεπε να εξοστρακίζεται, να το αποβάλλει ο οργανισμός.
Το πιο θλιβερό είναι πως είναι ένα κακό παράδειγμα για το γιό του, αν έχει. Γιατί του μαθαίνει πως είναι τόσο ανώδυνο να εξαπατάς, να ασκείς έλεγχο, να απαιτείς, να μην σέβεσαι.
Και μια τέτοια γυναίκα είναι ένα κακό παράδειγμα για την κόρη της, αν έχει.
Γιατί της μαθαίνει να είναι θύμα, να υπομένει, να μην έχει σεβασμό, να μην έχει αξιοπρέπεια.
Καταλήγω πως αυτοί οι άνθρωποι είναι ακατάλληλοι για γονείς. Βασικά είναι ακατάλληλοι για τον πλανήτη μας.
Φοβάμαι για την κόρη μου. Φοβάμαι για όλες τις κόρες που θα βρουν στο δρόμο τους, τον γιο ενός τέτοιου είδους άντρα.
Κι αν θέλουμε να σταματήσουμε να βλέπουμε γυναίκες θύματα στο όνομα τάχα της αγάπης, πρέπει εμείς οι γυναίκες να μάθουμε στις κόρες μας το αντίθετο ακριβώς από αυτό που κάνει μια γυναίκα θύμα.
Κι αν νοιώθουν πως δεν μπορούν, ας ζητήσουν βοήθεια.
Η απιστία για εμένα δεν είναι κάτι επιφανειακό. Κρύβει έναν βαθιά άρρωστο άνθρωπο, που επιδιώκει να παίρνει επιβεβαίωση. Κρύβει έναν επικίνδυνο χαρακτήρα γιατί μπορεί πολύ ελαφρά τη καρδία, να εξαπατά, να λέει ψέματα.
Κρύβει τον πραγματικά αδύναμο χαρακτήρα του πίσω από δικαιολογίες και προφάσεις.
Το σπουδαιότερο κατά την γνώμη μου είναι πως είναι ανίκανος να σεβαστεί, να αγαπήσει πραγματικά κάποιον άλλον, πέρα από τον εαυτό του.
Το ερώτημα που κάνουμε σε μια γυναίκα είναι τον συγχώρησες;
Είναι θέμα συγχώρεσης η απιστία; Δε νομίζω. Ο Θεός μόνο συγχωρεί.
Εμείς οι άνθρωποι καλά θα κάνουμε να αναζητάμε υγιής και ισότιμες σχέσεις.
Καλά θα κάνουμε να αναζητήσουμε τον πραγματικό μας εαυτό μέσα μας και όχι εις βάρος άλλων ανθρώπων.
