Αφορμή η κουβέντα με μια παιδική μου φίλη…
« Άστα ρε φιλενάδα, ψάχνω το χαμένο μου συναίσθημα»
Και σκέφτομαι, αλήθεια πως μπορεί να χαθεί το συναίσθημα κάποιου;
Χάνεται πραγματικά, η έτσι νομίζουμε;
Συν-αίσθημα
Συν-αισθάνομαι
Η λέξη κλειδί ανάμεσά τους είναι μια άλλη. Η λέξη Νοιώθω.
Αυτή είναι η ουσία, κλεισμένη σε έξι γράμματα.
Κι ένας άνθρωπος που από φύση νοιώθει( μιας κι αυτό εξελίσσεται όταν υπάρχει, όταν δεν υπάρχει δεν υποκαθίσταται με τίποτε άλλο και τότε μιλάμε ουσιαστικά για τη μερίδα αυτών που ονομάζουμε κενούς, ρηχούς) δε σταματά να νοιώθει!
Θα έρθουν στιγμές της ζωής του που θα το παγώσει, που ίσως χρειαστεί να το βάλει στα πίσω πίσω μέχρι τη στιγμή που ένα απρόβλεπτο γεγονός θα του το ξαναβγάλει στην επιφάνεια.
Έτσι κάποιοι συναισθηματικοί άνθρωποι, πιστεύουν πως έχασαν αυτή τους την πλευρά
Είτε γιατί λένε γιατί ωρίμασαν, η απογοητεύθηκαν από διάφορα γεγονότα που τους στιγμάτισαν, είτε απλά επειδή μεγαλώνοντας το έχουν συνδέσει με τα νεανικά τους χρόνια. Είναι κάτι αγνό και ότι πιο αγνό υπάρχει μέσα μας, κρύβεται στην παιδικότητά μας.
Καταλήγουμε λοιπόν μεγαλώνοντας να πιστέψουμε, πως αφού μεγαλώσαμε το συναίσθημά μας χάθηκε…
Αλλοιώθηκε στο πέρασμα των χρόνων
Αυτό όμως φυσικά και δεν συμβαίνει. Δεν γίνεται ποτέ να χαθεί από κάποιον που γεννήθηκε συναισθηματικός, είναι περασμένο στα κύτταρά του και θα το έχει για πάντα.
Μου αρέσει να παρατηρώ και να διαβάζω στους ανθρώπους γύρω μου την εσωτερική τους πλευρά. Αυτήν που επιμελώς κρύβουν
Παρατηρώ λοιπόν δυο βασικές κατηγορίες
Η πρώτη είναι αυτών που οι εμπειρίες τους καλές και κακές, τους έκαναν σκληρούς και ίσως πεζούς και με αφορμή αυτό γίνηκαν σκληρότεροι. Λένε!
Και αυτούς που μεγαλώνουν παρέα με τις δικές τους εμπειρίες οι οποίες τους έκαναν πιο ευαίσθητους, ίσως και παραπάνω συναισθηματικούς
Αυτό συμβαίνει γιατί οι μεν πρώτοι μεγάλωσαν, μα οι εμπειρίες που έζησαν δεν τους δίδαξαν κάτι, της έζησαν μπορεί και στο έπακρο αυτό δεν αμφισβητείται από κανέναν, μα μέσα από αυτές δεν έμαθαν τον εαυτό τους. Με αποτέλεσμα οι σκληρές εμπειρίες μια και αυτές κακά τα ψέματα είναι και αυτές που μας προσδιορίζουν σε θέματα αλλαγών, δεν πέρασαν τόσο βαθιά μέσα τους. Έμειναν στην επιφάνεια
Οι δε άλλοι, που και αυτοί ενδέχεται να είχαν κοινές με τους πρώτους, ζώντας και μεγαλώνοντας μαζί τους ευαισθητοποίησαν τον ήδη συναισθηματικό τους χαρακτήρα, δουλεύοντας τις αρνητικές και κακές προς την πλευρά της ψυχής τους, κοιτώντας προς τα μέσα με θέληση να φτιάξουν τον δικό τους εαυτό και πάντα προς το καλύτερο
Δε μπορούν να σκληρύνουν. Και ποιος μπορεί να σκληρύνει, όταν ο ίδιος έχει βιώσει τον πόνο;
Αφού τον ένοιωσε, τον έζησε στο πετσί του πως μπορεί να μην τον διακρίνει, να μην τον αισθανθεί σε κάποιον άλλον;
Πως μπορεί να σταθεί αδιάφορος δίπλα σε κάποιον που τον βλέπει σε δύσκολο δρόμο;
Δρόμο που ίσως και ο ίδιος να βάδισε. Αν μπροστά είναι γκρεμός και το ξέρει γιατί έφτασε μέχρι εκεί, θα σταθεί θα σε προειδοποιήσει, για να αποφύγεις το κακό και θα σε ενημερώσει για τις κακοτοπιές που θα συναντήσεις.
Ακόμα, μήπως και αποφύγεις τον δρόμο του πόνου
Όσο και όπως μπορεί να το κάνει
Στα σίγουρα, δεν θα σε αφήσει δίχως να κάνει ότι περνάει από το χέρι του, προκειμένου να βοηθήσει
Αυτοί οι άνθρωποι, είναι ένα μικρό παράδειγμα αυτών που όσα έζησαν, όσοι δρόμοι πέρασαν, τους έμαθαν να σέβονται ότι συνάντησαν, καλό η κακό, τους έμαθε να ξέρουν τι θα πει πληγώνομαι και έμαθαν μέσα από όλες τις εμπειρίες τους να λένε ευχαριστώ, για αυτό που είναι σήμερα!
Αυτό θα πει η λέξη νοιώθω. Δεν νοιώθω μόνο για την πάρτη μου νοιώθω και τον άλλον άνθρωπο.
Νοιώθεις τους δικούς σου, νοιώθεις τους ξένους και έχεις συναισθήματα σε ότι συμβαίνει γύρω σου.
Ο συναισθηματικός άνθρωπος είναι σε θέση να ξεχωρίσει ακόμα και από τα φανταχτερά στολίδια, ποια έχουν ψυχή και ποια είναι τα άψυχα. Είναι σε θέση ακόμα να διακρίνει, που κρύβεται ο πόνος αυτών που είναι αληθινός, όσο και αυτών που είναι προσποιητός
Ότι έζησε, έχει περάσει κάτω από το δέρμα του και τον άγγιξε βαθιά. Και ότι τον πόνεσε, τον πόνεσε και αυτό βαθιά.
Είναι αδύνατον ένας τέτοιος άνθρωπος να χάσει την ευαισθησία του. Είναι αδιανόητο να πάψει να αισθάνεται, να βοηθά και να συμπάσχει.
Αυτή είναι η βασική διαφορά που χωρίζει αυτές τις δυο κατηγορίες ανθρώπων.
Είναι η ίδια που διχάζει τις μικρές και τις πιο μεγάλες κοινωνίες σήμερα και αυτό το βλέπουμε πια καθημερινά.
Κατηγορίες ανθρώπων που βοηθούν και συμπαραστέκονται μη βλέποντας χρώμα, υπηκοότητα, γλώσσα, κουλτούρα. Απλώνουν το χέρι.
Κατηγορίες ανθρώπων που δεν νοιώθουν τίποτα για τον διπλανό τους, βλέπουν μόνο φόβο και σκοτάδι, όσο κι αν έξω λάμπει ένας υπέροχος ήλιος, όπως σκοτάδι επικρατεί και μέσα τους.
Ακούω συχνά στόματα να λένε, εδώ δεν έχουμε να φάμε εμείς…δεν έχουμε δουλειά, πεινάμε στη χώρα μας, χάνουμε τα κεκτημένα μας, θα βοηθήσουμε άλλους;
Τους όποιους άλλους…
Δεν αλλάζουν ούτε οι μεν, ούτε οι δε.
Ευτυχώς δηλαδή για την ανθρωπότητα!
Έτσι ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι.
Όσο για την φίλη…
Δεν χάνει κανείς φιλενάδα μου κάτι που είναι δικό του, κομμάτι του εαυτού του.
Πιστεύω πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για έναν άνθρωπο, από το να έχει συναισθήματα και να τα δείχνει, να τα μοιράζεται.
Να τα προσφέρει απλόχερα.
Μη διστάσετε ούτε στιγμή, απλώστε το χέρι σας σε όσους τα λένε…μήπως και τους τραβήξετε στο φως σας.
Άλλωστε η κατηγορία για την οποία λέγαμε νωρίτερα, εκείνη την ώρα του πόνου ξέρει πολύ καλά, πως φάρμακο δεν υπάρχει να τον εξαφανίσει μαγικά.
Ξέρει όμως πως ο πόνος, λιγοστεύει όταν αυτός μοιράζεται
Άλλωστε ζωή που δεν μοιράζεται, είναι Ζωή χαμένη!
